w 1947 roku powstała instytucja zwana Stowarzyszeniem Producentów, gromadząca reżyserów, scenarzystów i producentów.
Kwitło też kino autorskie. Atıf Yılmaz zasłynął przede wszystkim dyptykiem Dziewczyna, która patrzy na góry (1955) – Marzenie panny młodej (1957), a także filmem Dzieci ojczyzny (1959) o wojnie grecko-tureckiej z perspektywy dwojga dzieci. Metin Erksan był twórcą zaangażowanych społecznie filmów pokroju Ciemnego świata (1952), Morderstwa w Yolpalas (1955) oraz Sześciu gór Efezu (1958). Za przełomowy dla tureckiej kinematografii film artystyczny Upalne lato (1964) Erksan otrzymał Złotego Niedźwiedzia na 14. MFF w Berlinie.
Prawdziwie nowatorska dla tureckiej kinematografii okazała się jednak twórczość Ömera Lütfi Akada. Akad zadebiutował w 1949 roku dramatem Bijcie dziwkę na podstawie prozy pierwszej tureckiej feministki Halide Edip Adıwar. Bohaterka filmu, próbując pomóc tureckiemu ruchowi oporu podczas wojny grecko-tureckiej, wdaje się w romans z greckim generałem, po czym zostaje zlinczowana przez sąsiadów z tej samej wioski. W imię prawa (1952), efektownie zmontowana opowieść o prostym robotniku mszczącym się na bogaczu za to, że ten zgwałcił żonę i szwagierkę głównego bohatera, również przyniosła reżyserowi uznanie.