Jeśli w ówczesnej wersji polskiej nosił on tytuł Żebrak ze Stambułu, to był on wyświetlany w Polsce – w 1931 roku w Warszawie, w 1932 roku w Częstochowie.
Sukces Na ulicach Stambułu powtórzyły kolejne dźwiękowe produkcje Ertuğrula: Przebudzenie (1932) oraz Aysel, dziewczyna z bagiennej zagrody (1935) na podstawie powieści Selmy Lagerlöf. Odtwórczyni głównej roli w tym ostatnim filmie, Cahide Sonku, w 1951 nakręciła pierwszy kobiecy film turecki, Namak Kemal i ojczyzna (1951). Ertuğrul od lat 40. XX wieku tworzył coraz mniej filmów, a jego pierwszy film barwny Tkaczka dywanów (1953) poniósł klęskę komercyjną.
W opozycji do twórczości Ertuğrula, opartej silnie na wzorcach teatralnych, ustanowiła się twórczość Faruka Kença. Kenç dobierał do ról w swych filmach aktorów bez doświadczenia scenicznego, odnosząc sukcesy takimi dziełami, jak Kawałek kamienia (1938), Nieustraszony Ali (1940), Pasza ze stali (1941). W połowie lat 40. ujawniły się kolejne talenty reżyserskie: Baha Gelenbevi (Kobieta, która oszalała, 1948; Krwawe łóżko, 1949), Turgut Demirağ (superprodukcja Opowieść o górze, 1947). Bujny rozwój przeżywał również filmowy przemysł turecki jako taki;