W momencie obalenia sułtana, w 1917 roku Sedat Simavi nakręcił dwa pierwsze tureckie filmy fabularne: kryminalnego Szpiega i Szpon; w 1919 roku do grona pionierów tureckiej kinematografii dołączył Ahmet Fehim (Guwernantka, 1919; Innaz, 1919). Jednakże monopol na produkcję filmową na terenie Republiki Tureckiej zdobył Muhsin Ertuğrul. Jego filmy, np. Tragedia miłosna w Stambule (1921), Koszula z płomieni (1923), Kurier z Ankary (1928) i Przemytnicy (1929), wpisywały się w oficjalną politykę Mustafy Kemala Atatürka, łączyły bowiem zachodnie wzorce gatunkowe z przywiązaniem do tematyki narodowej. To właśnie Ertuğrul wprowadził kino tureckie w epokę kina dźwiękowego.
Tureckie klasyczne kino dźwiękowe (1930–1960) thumb|Anons w częstochowskim dzienniku z 1932 r. o pokazie tureckiego filmu Żebrak ze Stambułu. Może to być ówczesny polski tytuł obrazu Na ulicach Stambułu. W 1931 roku Ertuğrul zrealizował pierwszy turecki film dźwiękowy, komedię muzyczną Na ulicach Stambułu (1931) z udziałem późniejszej diwy operowej Semihy Berksoy. Film okazał się wielkim przebojem.