Na koniec wysnute zostają następujące wnioski:
Pojęcie antropocenu konfrontuje ze sobą skale czasowe dziejów ludzkości i dziejów geologicznych. Dyskusja wokół antropocenu stanowi katalizator do debaty między naukami przyrodniczymi a społecznymi. Oficjalne ogłoszenie nowej epoki geologicznej wymaga wzięcia udziału w debacie politycznej, wybierając nazwę antropocen (a nie np. anglocen, technocen lub kapitalocen). Normatywny charakter debaty kontrastuje z nieodwracalnością zmian w bioróżnorodności i utratą natury. Otwiera to pole do dyskusji filozoficznej nad kategoriami nieodwracalności. Debata jest wyjątkowo eschatologiczna, jest znakiem kresu czasów. Debata wokół antropocenu przybiera wymiar pedagogiczny, pokazuje ostatnią szansę na odmianę losu ludzkości. Jednocześnie zmiany klimatyczne mogą stać się długo wyczekiwanym, niepodważalnym impulsem do zmiany ekonomicznych reguł funkcjonowania ludzkości. Otwartą pozostaje kategoria odpowiedzialności planetarnej - przed kim ludzkość jest odpowiedzialna? Komu konkretnie odpowiedzialność przypisać? Czy każdej osobie w takim samym stopniu? W jaki sposób antropocen zmienił postrzeganie hipersprawczości człowieka?