Pieśni z cyklu „Piękna młynarka”, skomponowanego w 1823 do słów Wilhelma Müllera, „mogą wydawać się bliskie muzyce popularnej, niemniej różnorodność występujących w nich form i rodzajów melodii zdecydowanie wykracza poza prostotę obiegowego repertuaru z tych czasów”. Styl pieśni Schuberta ulegał coraz większemu zróżnicowaniu, a ekspresja – pogłębieniu. Sięgał on po teksty coraz bardziej dramatyczne i zwiększał siłę wyrazu muzyki. Atmosferę drugiego cyklu pieśni do słów Wilhelma Müllera, „Podróż zimowa”, skomponowanego w 1827, „przenika niepokój, rozpacz, przygnębienie”. W pieśniach powstałych pod koniec jego życia Schubert często kształtował melodię w sposób przypominający arioso, a nawet recytatyw. Pieśni takie nazywano deklamacyjnymi. Po śmierci przyjaciele Schuberta połączyli je w cykl i symbolicznie zatytułowali „Łąbędzi śpiew”.