Pieśni Schubert był twórcą romantycznej pieśni. We wczesnym okresie młodzieńczej twórczej „eksplozji” w latach 1814–1815 potrafił komponować nawet kilka pieśni dziennie. Inspiracją była dla niego twórczość poetycka J.W. Goethego, z którą zapoznanie się zbiegło się z jego pierwszą miłością. W sumie ułożył do słów Goethego ponad 40 pieśni, w tym tak słynnych jak „Małgorzata przy kołowrotku” i „Król elfów”, zaś w latach 1814 do 1816 spod pióra Schuberta wyszło również ok. 200 pieśni (najczęściej miłosnych) do słów Klopstocka, , i innych. W sumie Schubert skomponował ponad 600 pieśni, przy czym wyrastają one z poezji – respektują rytmy wiersza, akcenty, a nawet intonację mowy. Ich powstanie oraz awans ze sfery kultury popularnej do wysokiej możliwy był dzięki rozkwitowi niemieckiej poezji lirycznej. Były one przeznaczone do wykonywania w mieszczańskich salonach, nie na wielkich scenach, i bardzo różnią się od operowych arii. Cechuje je ogromne zróżnicowanie, tak że trudno mówić o jednym „typie” schubertowskiej pieśni.