28 marca 1394 roku biskup warmiński Henryk Sorbom połączył oba miasta w jedno. Jednak duże niezadowolenie mieszkańców Starego Miasta Braniewa, chcących zachować swoje przywileje, oraz liczne konflikty skłoniły biskupa, za zgodą obu gmin miejskich i kapituły, do ponownego rozdzielenia w dniu 1 września 1398 roku obu miast, potwierdzając przy tym przywilej dla Nowego Miasta Braniewa wystawiony przez biskupa Hermana. Pierwotny dokument lokacyjny Nowego Miasta nie zachował się, odtwarza go jedynie ten z 1 września 1398 roku, wystawiony w Jezioranach w obecności członków kapituły warmińskiej. Miastu nadano prawo lubeckie, potwierdzone zostają wszystkie ziemie z pierwszego lokowania, zastrzeżone zostają jedynie kopaliny wszelkich metali, jakie mogą się tam znaleźć. Kapitule fromborskiej zarezerwowano jedną parcelę wolną od jakichkolwiek świadczeń. Od pozostałych parceli Nowe Miasto miało obowiązek płacenia co roku na św. Marcina (11 listopada) czynsz rekognicyjny w wysokości pół grzywny od całego domu i jednego wiardunku od połowy domu, jedną grzywnę tytułem podatku custodiales (na straże graniczne) oraz kamień (tj. 12,96 kg) wosku na oświetlenie katedry fromborskiejStanisław Achremczyk, Alojzy Szorc, Braniewo, Olsztyn 1995, s.