liczba podwójna () , ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński (1.1) w deklinacji: cecha wyrazu opisującego dokładnie dwa elementy, różna od liczby mnogiej;
(1.1)
(1.1) Dawniej w języku polskim używano liczby podwójnej. (1.1) „Dwie słowie” z przysłowia „mądrej głowie dość dwie słowie” to przykład użycia liczby podwójnej w języku polskim.
(1.1) liczba pojedyncza, liczba mnoga
angielski: (1.1) dual białoruski: (1.1) парны лік bułgarski: (1.1) двойствено число chorwacki: (1.1) dvojina czeski: (1.1) dvojné číslo duński: (1.1) dualis; to-tal esperanto: (1.1) dualo fiński: (1.1) kaksikko francuski: (1.1) duel hiszpański: (1.1) número dual niderlandzki: (1.1) dualis niemiecki: (1.1) Dual norweski (bokmål): (1.1) dualis norweski (nynorsk): (1.1) dualis nowogrecki: (1.1) δυϊκός (αριθμός) portugalski: (1.1) dual rosyjski: (1.1) двойственное число słoweński: (1.1) dvojina szwedzki: (1.1) dualis ukraiński: (1.1) двоїна węgierski: (1.1) kettős szám włoski: (1.1) numero duale