liczba pojedyncza () , ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński (1.1) cecha wyrazu oznaczająca, iż odnosi się on do jednej osoby lub jednej rzeczy;
(1.1) ;
(1.1) Rzeczownik „drzwi” w języku polskim nie ma formy liczby pojedynczej.
(1.1) liczba mnoga, liczba podwójna
angielski: (1.1) singular (number) białoruski: (1.1) адзіночны лік bułgarski: (1.1) единствено число czeski: (1.1) číslo jednotné duński: (1.1) ental esperanto: (1.1) singularo, ununombro farerski: (1.1) eintal fiński: (1.1) yksikkö francuski: (1.1) singulier gudźarati: (1.1) એકવચન (ēkavacana) hiszpański: (1.1) singular islandzki: (1.1) eintala japoński: (1.1) 単数 (たんすう, tansū) jidysz: (1.1) איינצאָל (ejncol) kaszubski: (1.1) pòjedinczô lëczba kataloński: (1.1) singular koreański: (1.1) 단수 (tansu) niderlandzki: (1.1) enkelvoud niemiecki: (1.1) Singular , Einzahl norweski (bokmål): (1.1) entall nowogrecki: (1.1) ενικός nowopruski: (1.1) aīnagirbausna ormiański: (1.1) եզակի romansz: (1.1) singular rosyjski: (1.1) еди́нственное число́ rumuński: (1.1) singular, număr singular turecki: (1.1) teklik, tekil, müfret ukraiński: (1.1) однина́ włoski: (1.1) numero singolare , singolare