ó ()
/
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dwudziesta pierwsza litera polskiego alfabetu;
(1.1)
(1.1) od łacińskiej litery o
(1.1)
polski język migowy:
ó ()
spójnik (1.1) → lub, albo
(1.1) Este chico puede tener 5 ó 6 años. → Ten chłopak może mieć 5 lub 6 lat.
(1.1) forma spójnika o używana między cyframi, aby nie pomylić tego spójnika z cyfrą 0po reformie ortografii j. hiszpańskiego w 2010 roku ta reguła zostaje uchylona i nie należy akcentować tego spójnika:
ó ()
wykrzyknik (1.1) …wyrażający zdziwienie → och!, ach!
(1.1)
(1.1) od łacińskiej litery o
ó ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dwudziesta ósma litera alfabetu słowackiego
(1.1)
(1.1) malé ó
(1.1)
ó ()
rzeczownik (1.1) minuskuła dwudziestej piątej litery alfabetu węgierskiego przymiotnik (2.1) stary
(2.1) régi, öreg, vén, idős, koros, éltes
(2.1) ócskás, ócskaság ócska
(1.1)