костыль ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kula (1.2) różnego kształtu sworzeń z zagiętym końcem, stosowany w budownictwie lub do łączenia szyny z podkładem kolejowym (1.3) suchy kij z zagiętym końcem służący jako podpora
(1.1-3)
(1.1) Саша в прошлом году сломал ногу и три недели ходил на костылях. → Sasza w zeszłym roku złamał nogę i przez trzy tygodnie chodził o kulach.
(1.1) ходить на костылях → chodzić o kuli • об / на одном костыле → o jednej kuli
(1.3) палка, посох
костылять костыльный