bękart ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub męskozwierzęcy (1.1) potomek z nieślubnego związku („z nieprawego łoża”); (1.2) z niesmakiem o niegrzecznym dziecku rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) błąd składu typograficznego, polegający na tym, że końcowy wiersz akapitu wypada na początku kolumny lub łamu; (2.2) błąd składu typograficznego, polegający na tym, że pierwszy wiersz akapitu wypada samotnie na końcu kolumny lub łamuSterowanie dzieleniem na strony, Office Online.Robert Bringhurst, The Elements of Typographic Style, Hartley and Marks Publishers: 2004. s. 43-44 ISBN 0-88179-206-3 (2.3) górna część pieca kuchennego
(1.1-2) (2.1-2)
(1.1) Ten popularny malarz spłodził wielu bękartów. (1.2) Te okropne bękarty drą się pod oknami tak, że pracować nie można. (2.1) Naczelny załamał ręce: dawno nie widział w składzie tylu wdów i bękartów.
(1.1) bastard; wylęganiec (1.2) bachor (2.1) błąd składu (2.2) błąd składu, sierota, szewc
bękarctwo , bękarstwo bękartka bękarciątko , bękarcie , bękarcik bękarci
(1.1-2) , Bankert (2.1-2) od (1.1) w znaczeniu (2.1) używa się czasem terminu wdowa
angielski: (1.1) bastard; (2.1) widow bułgarski: (1.1) копеле duński: (1.1) bastard , horeunge ; (2.1) horeunge ; (2.2) fransk horeunge francuski: (1.1) bâtard hiszpański: (1.1) bastardo interlingua: (1.1) bastardo jidysz: (1.1) ממזר (mamzer) niemiecki: (1.1) Bastard nowogrecki: (1.1) μπάσταρδος rosyjski: (1.1) ублюдок , бастард szwedzki: (1.1) bastard włoski: (1.1) bastardo