przeciwnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) także przenośnie ten, przeciwko któremu się walczy lub rozgrywa grę (1.2) ten, kto jest czemuś przeciwny
(1.1-2)
(1.1) W tym meczu przeciwnicy strzelili nam pięć goli. (1.2) Przeciwnicy wyścigu zbrojeń zablokowali całe miasto i wiele osób nie mogło dojechać do pracy.
(1.1) godny / tchórzliwy / śmiały / trudny/… przeciwnik • być czyimś przeciwnikiem • walczyć z przeciwnikiem (1.2) przeciwnik poboru / wojny / podatków/…
(1.1) rywal, oponent, adwersarz, nieprzyjaciel
(1.1) towarzysz, przyjaciel, swój (1.2) zwolennik
sprzeciwnik , przeciwność , przeciwieństwo przeciwniczka przeciwny przeciwnie przeciwnie przeciw
angielski: (1.1) enemy, opponent, partner, adversary arabski: (1.1) عدو, معارض baskijski: (1.1) aurkari bułgarski: (1.1) противник chorwacki: (1.1) protivnik ; (1.2) protivnik dolnołużycki: (1.1) pśeśiwnik duński: (1.1) modstander ; (1.2) modstander esperanto: (1.1) kontraŭulo estoński: (1.1) vastane; (1.2) vastane francuski: (1.1) adversaire ; (1.2) ennemi , adversaire górnołużycki: (1.1) přećiwnik hiszpański: (1.1) adversario , rival ; (1.2) adversario kaszubski: (1.1) procëmnik niemiecki: (1.1) Gegner ; (1.2) Gegner nowogrecki: (1.1) αντίπαλος , αντίμαχος; (1.2) αντίπαλος , αντίμαχος rosyjski: (1.1) противник ; (1.2) противник suahili: (1.1) adui szwedzki: (1.1) motståndare , meningsmotståndare , vedersakare , antagonist ; (1.2) motståndare turecki: (1.1) düşman tuvalu: (1.1) hoa ukraiński: (1.1) противник ; (1.2) противник wilamowski: (1.1) gegner włoski: (1.1) avversario