köttur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kot, kocur (domowy) (1.2) kot (zwierzę z kotowatych)
(1.1-2) köttur, kött, ketti, kattar (kötturinn, köttinn, kettinum, kattarins); kettir, ketti, köttum, katta (kettirnir, kettina, köttunum, kattanna)
(1.1) Kettir sjá mjög vel í myrkri. → Koty bardzo dobrze widzą w ciemnościach.
(1.1) húsköttur • kattardýr • stórköttur
(1.1) læða, kisa, fress, högni (1.2) kattardýr
ekki upp í nös á ketti, fara í hund og kött, ganga um einhvers staðar eins og grár köttur/vera eins og grár köttur einhvers staðar, kaupa köttinn í sekknum, leika sér að e-m eins og köttur að mús; przysłowia: í myrkri eru allir kettir gráir/allir kettir eru gráir í myrkri
(1.1) < *kattuʀ < *kattuz <