ogier ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) niekastrowany samiec konia i innych koniowatych; (1.2) niekastrowany samiec wielbłąda rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) mężczyzna o dużej sprawności i potrzebach seksualnych
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Ogiery są większe od klaczy. (2.1) Mój stary to niezły ogier.
(1.1) ognisty ogier • dopuścić ogiera do klaczy
(1.1) ogr (2.1) kozak, buhaj, jebak, ruchacz
(1.1) klacz, wałach
(1.1) koń, samiec
(1.1) < Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 118.
angielski: (1.1) stallion; (1.2) stallion bułgarski: (1.1) жребец ; (2.1) жребец duński: (1.1) hingst francuski: (1.1) étalon hiszpański: (1.1) caballo semental islandzki: (1.1) graðhestur jidysz: (1.1) אָגער (oger) kaszubski: (1.1) òdżer kazachski: (1.1) айғыр niemiecki: (1.1) Hengst norweski (bokmål): (1.1) hingst nowogrecki: (1.1) επιβήτορας ίππος rosyjski: (1.1) жеребец szwedzki: (1.1) hingst ukraiński: (1.1) о́гир , жеребе́ць , же́реб wilamowski: (1.1) heŋgst włoski: (1.1) stallone