duo ()
rzeczownik (1.1) duetMcKay's English-Polish/Polish-English dictionary, Jan Stanisławski. Random House, New York, 1988, s. 118, ISBN 0-8129-1691-3.
(1.1) duo; duos
(1.1) duet
duet
duo ()
rzeczownik (1.1) duet (utwór) (1.2) duet (zespół muzyczny)
(1.1) dueto (1.2) dueto
duo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) duet
(1.1)
duo ()
rzeczownik (1.1) dwójka
(1.1)
du dua due
(1.1)
duo ()
liczebnik główny (1.1) dwa rzeczownik (2.1) duet, dwójka
duo ()
liczebnik główny (1.1) dwa
odziedziczone z , z ,
duo ()
liczebnik główny (1.1) dwa (2)
(1.1) du|o, duae, ~o
(1.1) symbol II
(1.1) liczebnik porządkowy secundus
duo ()
liczebnik główny (1.1) dwa
duo ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) duet (dwie osoby) (1.2) duet (utwór muzyczny na dwa instrumenty)
(1.1-2) en duo, duon, duor, duorna