wigor () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) energia objawiająca się w chęci do pracy i zabawy oraz w szybkości i sprawności w działaniu
(1.1)
(1.1) Pomimo podeszłego wieku wciąż tryskał wigorem.
(1.1) hart, moc, potęga, siła, wytrzymałość, tężyzna fizyczna, zdrowie, animusz, ikra, werwa
(1.1) Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 14.
angielski: (1.1) vigour, verve, brio arabski: (1.1) حيل duński: (1.1) vigør francuski: (1.1) vigueur, nervosité interlingua: (1.1) brio rosyjski: (1.1) живость , темперамент sanskryt: (1.1) वर्चस् szwedzki: (1.1) must