Survivor Series (1989) – trzecia edycja corocznej gali pay-per-view Survivor Series, która została wyprodukowana przez World Wrestling Federation. Miała miejsce 23 listopada 1989 (w Dzień Dziękczynienia w Stanach Zjednoczonych) w Rosemont Horizon w Rosemont, Illinois. Było to pierwsze Survivor Series, na którym drużyny miały przybrane nazwy i posiadały czterech członków.
Walką wieczoru był four-on-four Survivor Series match, w którym The Ultimate Warriors (WWF Intercontinental Champion The Ultimate Warrior, The Rockers (Shawn Michaels i Marty Jannetty) oraz Jim Neidhart) pokonali The Heenan Family (Bobby’ego Heenana, The Colossal Connection (André the Gianta i Haku) oraz Arna Andersona). W karcie walk znalazły się również cztery inne Survivor Series matche.
Przygotowania do gali W głównej rywalizacji zmierzyli się The Ultimate Warriors (WWF Intercontinental Champion Ultimate Warrior, The Rockers (Shawn Michaels i Marty Jannetty) i Jim Neidhart) oraz The Heenan Family (The Colossal Connection (André the Giant i Haku) oraz The Brain Busters (Arn Anderson i Tully Blanchard)). Bobby Heenan był bardzo popularnym heelowym menadżerem, który prowadził wiele heelowych wrestlerów na sam szczyt federacji, a feudowali oni z face'owymi wrestlerami. Ultimate Warrior został umieszczony w feudzie z klientem Heenana Rickiem Rudem, który zaczął się na Royal Rumble, kiedy to Warrior wygrał konkurs pozowania z lepszą reakcją fanów, po czym Rude go zaatakował. Rywalizowali ze sobą do lata tego roku, każdy po razie pokonał drugiego o Intercontinental Championship. The Rockers byli w feudzie z Brain Busters, który również zaczął się na początku 1989, a dokładniej 30 stycznia 1989 na edycji Prime Time Wrestling, gdzie The Brain Busters spotkali się z The Rockers. W walce, The Brain Busters brutalnie pokonali Rockers, kiedy to Anderson dodatkowo przytrzymał nogę Jannetty’ego podczas przypięcia Blancharda. The Rockers i Brain Busters zawalczyli ze sobą w rewanżu 11 marca na edycji Saturday Night’s Main Event, który zakończył się podwójnym wyliczeniem. Zostali oni dodani do walki wieczoru Survivor Series w przeciwnych drużynach.
The Honky Tonk Man zaczął rywalizację z Dustym Rhodesem w środku 1989, co skulminowało się w walkę na SummerSlam, którą Dusty wygrał. Rhodes i Honky kontynuowali swoją rywalizację, która doprowadziła do walki na Survivor Series. Rhodes miał być kapitanem Dream Team, podczas gdy Honky stał się częścią The Enforcers. Akeem, jeden z The Twin Towers pokonał Brutusa Beefcake’a w kwalifikacyjnej walce turnieju King of the Ring 14 października, co doprowadziło do feudu pomiędzy Beefcakem i Twin Towers. Beefcake dołączył do drużyny Dusty’ego, podczas gdy Twin Towers stali się kapitanami Enforcers. Tito Santana i Rick Martel, byli partnerzy ze Strike Force zaczęli rywalizację od WrestleManii V, na której Martel przeszedł heelturn zostawiając Santanę w ringu przeciwko Brain Busters (Arnowi Andersonowi i Tully’emu Blanchardowi). Na summerSlam, Martel i The Fabulous Rougeaus (Jacques i Raymond Rougeau) pokonali Santanę i The Rockers. Martel stał się członkiem The Enforcers, podczas gdy Santana i The Red Rooster został dodany do The Dream Team.
Randy Savage przeszedł heelturn na początku 1989, kończąc współpracę z Hulkiem Hoganem jako The Mega Powers. Pokonał on Jima Duggana zdobywając tytuł „Króla Wrestlingu”, zaczynając z nim rywalizację. Greg Valentine i Ronnie Garvin rywalizowali ze sobą już od 30 grudnia 1988, gdzie w Madison Square Garden Valentine nieczysto z nim wygrał. 22 kwietnia 1989 na odcinku Superstars, Garvin pokonał Valentine’a. Podczas następnej edycji Superstars, ta dwójka zawalczyła w retirement matchu, gdzie przegrany nie mógł już więcej zawalczyć w WWF. Valentine wygrał walkę, wysyłając Garvina na emeryturę. Garvin stał się sędzią w WWF. W tym czasie, atakował wielu wrestlerów, którzy go fizycznie prowokowali, w tym Valentine’a w jego walce z Jimmym Snuką, lecz po owej walce został zawieszony. Valentine zaczął również rywalizować z Herculesem, co doprowadziło do walki tej dwójki na SummerSlam, gdzie Valentine pokonał Herculesa po przypięciu go z pozostawieniem stóp na linach. Garvin był specjalnym konferansjerem walki i nie tylko nie ogłosił Valentine’a jako zwycięzcę, ale również ogłosił Herculesa jako zwycięzcę przez dyskwalifikację. Valentine’a to zirytowało i nakazał Garvinowi aby powrócił do czynnego występowania w ringu, żeby skonfrontował się z nim w kolejnym rewanżu. Garvin i Hercules zostali dodani jako członkowie 4x4s na Survivor Series, zaś Valentine stał się członkiem King’s Court. Dino Bravo był zaangażowany w rywalizację z Bretem Hartem. Na Royal Rumble, Jim Duggan, Hart i Jim Neidhart pokonali Bravo i The Fabulous Rougeaus w two out of three falls matchu, więc Bravo stał się członkiem King’s Court, zaś Hart przeciwnej drużyny.
Hulk Hogan wystartował w sfinansowanym przez WWF filmie No Holds Barred, gdzie był on bohaterem nazwanym Rip. Tom Lister Jr. wystąpił jako rywal Ripa, Zeus, który został przez Ripa pokonany. WWF postanowiło wdrążyć rywalizację do swoich programów WWF. Lister ponownie otrzymał przydomek Zeus, który pragnął zemsty na Hoganie za to co się stało w filmie. Zadebiutował on 27 maja 1989 na edycji Saturday Night’s Main Event, tuż przed walką Hogana z Big Boss Manem o WWF World Heavyweight Championship w steel cage'u. Menedżer Boss Mana, Slick, przedstawił go publice. Zeus zaatakował Hogana podczas jego wejściówki. Rywalizacja była kontynuowana na SummerSlam, gdzie Hogan i Brutus Beefcake pokonali Randy’ego Savage’a i Zeusa. Zeus został dodany jako członek drużyny Million $ Team przeciwko drużynie Hogana Hulkamaniacs na Survivor Series. Na WrestleManii V, Ted DiBiase próbował ukraść węża Damiena należącego do Jake’a Robertsa podczas jego walki z André the Giantem, zaczynając rywalizację pomiędzy Robertsem i DiBiasem. Roberts pokonał menadżera DiBiasego Virgila na Superstars, lecz po walce DiBiase go kontuzjował na kilka miesięcy. Roberts powrócił pod koniec 1989 i stał się członkiem drużyny Hulkamaniacs. Demolition (Ax i Smash) mieli push jako heelowy tag team w WWF w 1988 pod przewodnictwem Mr. Fujiego. Silniejszy i mocniejszy face'owy tag team The Powers of Pain (The Warlord i The Barbarian) zadebiutowali w lecie 1988 i wyzwali Demolition do walki o WWF Tag Team Championship. Na Survivor Series, Fuji rozproszył Demolition, co pozwoliło ich wyeliminować z Survivor Series matchu i dołączył do The Powers of Pain, który dzięki temu przeszli heelturn, zaś Demolition faceturn. Na WrestleManii V, Demolition pokonało Powers of Pain i Mr. Fujiego w handicap matchu, broniąc mistrzostw, a ostatecznie dołączyli do Hulkamaniacs na Survivor Series, zaś ich rywale do Million $ Teamu.
Na SummerSlam, Roddy Piper zainterweniował w walce Ricka Rude’a z Ultimate Warriorem o WWF Intercontinental Championship i rozproszył Rude’a, przez co ten stracił tytuł na rzecz rywala. Doprowadziło to do kolejnego Survivor Series matchu, zaś ta dwójka stała się kapitanami swoich drużyn. Drużyna Rude’a została nazwana „Rude Brood”, zaś Pipera „Roddy's Rowdies”. Jimmy Snuka dołączył do drużyny Pipera, a Mr. Perfect do przeciwnego ugrupowania. The Bushwhackers (Butch i Luke) rywalizowali z The Fabulous Rougeaus (Jakiem i Raymondem Rougeau) na początku 1989. Na WrestleManii pierwsza drużyna zwyciężyła, a na Survivor Series dołączyli kolejno do Roddy's Rowdies i Rude Brood.
Gala thumb|left|200px|Dusty Rhodes, który był kapitanem drużyny The Dream Team na Survivor Series. Przed rozpoczęciem gali na pay-per-view, Boris Zhukov pokonał Paula Romę w dark matchu.
+ Osobistości telewizyjneRola:Osoba:KomentatorzyGorilla MonsoonJesse VenturaKonferansjerHoward FinkelPrzeprowadzającywywiadGene OkerlundSean MooneySędziowieEarl HebnerJoey MarellaTim WhiteMike ChiodaJohn BinellaRene GouletShane Stevens
Pierwszy Survivor Series match był pomiędzy The Dream Team (Dusty Rhodes, Brutus Beefcake, The Red Rooster i Tito Santana) oraz The Enforcers (Big Boss Man, Bad News Brown, Rick Martel i The Honky Tonk Man). Oryginalnie, tag team partner Boss Mana Akeem miał być częścią The Enforcers, jednakże został zastąpiony przez Browna. Rick Martel i Tito Santana, dwóch byłych partnerów ze Strike Force i obecni rywale rozpoczęli walkę. Martel przypiął Santanę przy pomocy roll-upa, eliminując go i zostawiając w drużynie Dream Team trzech członków. Sapphire zadebiutowała w publiczności kibicując Dusty’emu Rhodesowi. Tak jak w rok temu, Bad News Brown opuścił swoją drużynę po kłótni z Big boss Manem i został odliczony, pozostawiając stan 3-3. Następnie Brutus Beefcake przypiął Honky Tonk Mana po high knee, po czym w heelowej drużynie zostali jedynie Boss Man i Martel. Martel wszedł, ale nie udało mu się wyeliminować Beefcake’a. Ostatecznie role się odwróciły i to Beefcake przypiął Martela po roll-upie. Boss Man jako ostatni członek wszedł i przypiął Red Roostera po Boss Man Slamie. Kapitan swej drużyny, Rhodes, postanowił wejść do ringu i zmierzyć się z Boss Manem, kapitanem przeciwnej. Na koniec walki Rhodes przypiął Boss Mana wykonując mu flying crossbody. Dream Team zwyciężyło, gdzie Rhodes i Beefcake byli jedynymi „ocalonymi”.
W drugim Survivor Series matchu zmierzyli się The King’s Court (Randy Savage, Canadian Earthquake, Dino Bravo i Greg Valentine) oraz 4x4s (Jim Duggan, Bret Hart, Ronnie Garvin i Hercules). Canadian Earthquake zastępował The Widowmakera. Hercules i Earthquake zaczęli pojedynek. Earthquake wykonał rywalowi Earthquake Splash i przypiął, eliminując go z walki. Greg Valentine wszedł i zmierzył się z kapitanem 4x4s, Jimem Dugganem. Duggan wykorzystał swoją większą siłę i wykonał mu three-point stance charging clothesline i przypiął, eliminując go z walki. Dino Bravo zmierzył się z Ronniem Garvinem – Bravo skończył pojedynek z nim wykonując side slam i przypinając go. Następnie Hart wszedł do ringu i użył swoich zdolności aerodynamicznych, lecz poległ przy otrzymaniu Savage Elbowu od kapitana przeciwnej drużyny, Randy’ego Savage’a, po czym został przez niego przypięty. Duggan musiał więc zawalczyć samemu z trzema wrogami. Jednakże, menadżerka Savage’a Queen Sherri zainterweniowała i rozproszyła Duggana. Ten zaś zaczął za nią biec wokół ringu i został odliczony przez sędziego. King’s Court wygrało pojedynek, gdzie Savage, Earthquake i Bravo byli „ocalonymi”. Po walce, Duggan wziął swoją deskę i zaatakował nią trójkę zwycięzców.
thumb|200px|Hulk Hogan, który był kapitanem drużyny The Hulkamaniacs na Survivor Series W kolejnym Survivor Series matchu zmierzyli się The Hulkamaniacs (WWF World Heavyweight Champion Hulk Hogan, WWF Tag Team Champions Demolition (Ax i Smash) i Jake Roberts) oraz Million $ Team (Ted DiBiase, Powers of Pain (The Warlord i The Barbarian) i Zeus). Zeus zaatakował sędziego w 3:21 minucie, więc został zdyskwalifikowany i wyeliminowany. Warlord go zastąpił w ringu i zaczął walczyć z Axem. Ten zaś dominował nad przebiegiem walki, dopóki menadżer Powers of Pain Mr. Fuji nie rozproszył go. Warlord wykorzystał to i przypiął rywala, zostawiając rezultat drużynowy 3-3. Tag teamowy partner Axa, Smash, wszedł do ringu, zaś Warlord zmienił się z Barbarianem. Smash próbował zrewanżować się za eliminację Axa, lecz został przypięty po flying clothesline, zostawiając Hulkamaniacs z dwoma członkami – Jakem Robertsem i Hulkiem Hoganem. Warlord i Barbarian wspólnie atakowali Hogana, więc zostali zdyskwalifikowani i wyeliminowali, pozostawiając Teda DiBiasego jako jedynego członka swej drużyny. Roberts dominował nad rywalem, lecz Virgil zainterweniował zwracając uwagę Robertsa. DiBiase wykorzystał to i przypiął Robertsa, pomagając przypierając stopami o liny. W walce zostali jedynie Hogan i DiBiase. Obaj kapitanowie swoich drużyn walczyli ze sobą, przy czym na koniec walki Hogan wymierzył leg drop i przypiął DiBiasego, wygrywając walkę dla swojej drużyny i będąc jedynym „ocalonym”.