Zygmunt Kłosiński ps. „Huzar” (ur. 21 maja 1926 w Wilnie, zm. w 2000) – żołnierz Armii Krajowej i podziemia niepodległościowego, publicysta.
Syn zawodowego wojskowego Józefa i Bronisławy z d. Rajło-Wasilewska.
Okres wojny Do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej uczył się w Gimnazjum i Liceum im. Zygmunta Augusta. W okresie okupacji niemieckiej był łącznikiem szefa Odcinka Wywiadu Wschód KG AK. Rozwoził meldunki na terenie województwa wileńskiego oraz na Litwę Kowieńską. W lipcu 1942 roku przerwał działalność i do stycznia 1943 roku ukrywał się w Nowogródzkiem.
Po powrocie do Wilna kontynuował naukę na tajnych kompletach oraz działał w „Szarych Szeregach”. W styczniu 1944 roku wstąpił do 3 Brygady AK „Szczerbca”. Służył w zwiadzie konnym, a później w szwadronie kawalerii. 15 maja został odkomenderowany do OR-KO, gdzie pełnił funkcję sekcyjnego w 1 plutonie kawalerii. Od 7 lipca brał udział w walkach o Wilno. 15 lipca towarzyszył gen. „Wilkowi” w jego podróży do Wilna. 17 lipca uniknął rozbrojenia i w grupie kilkunastu żołnierzy AK maszerował w kierunku Warszawy. Nad Niemnem wpadł w ręce Rosjan i został internowany w obozie w Druskiennikach.
W połowie sierpnia uciekł z transportu kolejowego i powrócił do Wilna. W Wilnie zorganizował pluton konspiracyjny. Z początkiem października dołączył do 1 Oddziału Samoobrony Czynnej Ziemi Wileńskiej i objął dowództwo plutonu. 2 lutego 1945 roku walczył pod Rowinami z oddziałem NKWD. 5 lutego jego oddział został rozbity. „Huzar” wrócił pod Wilno. Unikając kolejnych obław, w oddziale „Jura” dotarł w okolice Grodna. W końcu marca 1945 roku, jako Kazimierz Huzarski przedostał się do Białegostoku. Po trzymiesięcznej działalności na tym terenie, zagrożony aresztowaniem, wyjechał do Szczecinka.
Okres powojenny Latem 1945 roku wrócił do swego nazwiska. W 1948 roku ukończył Technikum Mechaniczne. W 1952 uzyskał dyplom na Politechnice Gdańskiej. Zagrożony represjami ze strony UB wyjechał na budowę Nowej Huty. Do 1956 roku pracował jako główny mechanik „Mostostalu”. Był dyrektorem Kombinatu Budowy Zakładów Przemysłowych i Komunalnych. Pracował społecznie w Polskim Związku Motorowym. W 1981 roku przeszedł na emeryturę jako inwalida wojenny.
W latach siedemdziesiątych rozpoczął działalność publicystyczną i kronikarsko - historyczną poświęconą dziejom Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. Publikował w Polityce, Wojskowym Przeglądzie Historycznym, Polsce Zbrojnej, Wileńskim Przekazie, Gońcu Kresowym. Uzyskał III nagrodę w konkursie Polityki na „Pamiętnik z lat 1944 - 1968”.
Współtworzył Okręg Wilno i Okręg Łódź Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. W obu okręgach zasiadał w prezydiach zarządów.
Awanse starszy ułan – zima 1944 kapral – czerwiec 1944 plutonowy – styczeń 1945
Ordery i odznaczenia
wojenne: Krzyż Walecznych Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska (czterokrotnie) cywilne: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złota Odznaka PZMot.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej (kombatanci) Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej 1944–1947 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Uczestnicy operacji „Ostra Brama” Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Żołnierze 3 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2000