W połowie sierpnia uciekł z transportu kolejowego i powrócił do Wilna. W Wilnie zorganizował pluton konspiracyjny. Z początkiem października dołączył do 1 Oddziału Samoobrony Czynnej Ziemi Wileńskiej i objął dowództwo plutonu. 2 lutego 1945 roku walczył pod Rowinami z oddziałem NKWD. 5 lutego jego oddział został rozbity. „Huzar” wrócił pod Wilno. Unikając kolejnych obław, w oddziale „Jura” dotarł w okolice Grodna. W końcu marca 1945 roku, jako Kazimierz Huzarski przedostał się do Białegostoku. Po trzymiesięcznej działalności na tym terenie, zagrożony aresztowaniem, wyjechał do Szczecinka.
Okres powojenny Latem 1945 roku wrócił do swego nazwiska. W 1948 roku ukończył Technikum Mechaniczne. W 1952 uzyskał dyplom na Politechnice Gdańskiej. Zagrożony represjami ze strony UB wyjechał na budowę Nowej Huty. Do 1956 roku pracował jako główny mechanik „Mostostalu”. Był dyrektorem Kombinatu Budowy Zakładów Przemysłowych i Komunalnych. Pracował społecznie w Polskim Związku Motorowym. W 1981 roku przeszedł na emeryturę jako inwalida wojenny.