thumb|Jako kapitan Legionów Juliusz Zulauf (ur. 20 sierpnia 1891 we Lwowie, zm. 21 maja 1943 w Murnau am Staffelsee) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Józefa i Marii z Małuszyńskich, urodzony 20 sierpnia 1891 we Lwowie. W czerwcu 1910 złożył maturę w c. k. I Wyższej Szkole Realnej we Lwowie. W latach 1910–1913 studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W latach 1913–1914 odbył obowiązkową służbę w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. W czasie studiów, od 1909 działał w Związku Walki Czynnej, a od 1910 w Związku Strzeleckim. W 1913 wcielono go do armii austriackiej, gdzie otrzymał przydział do 19 pułku piechoty we Lwowie.

1 sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo, do kwietnia 1915 służył w 3 baonie 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, a następnie w 4 pułku piechoty. W sierpniu 1915 awansowano go na kapitana. 6 lipca 1916 w walkach pod Optową został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. Z niewoli udało mu się zbiec i w 1917 powrócił do 4 pułku piechoty w Łomży. W czasie kryzysu przysięgowego został aresztowany i osadzony w więzieniu w Przemyślu. 15 września 1917 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskim Korpusie Posiłkowym i wcielony do cesarskiej i królewskiej armiiRozkaz Nr 360 dowódcy Polskiego Korpusu Posiłkowego z 15 września 1917 roku, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.563, s. 305 .. Zdezerterował i rozpoczął działalność w POW we Lwowie.

W odradzającym się Wojsku Polskim, 1 listopada 1918 został najpierw wysłany do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego na Kubań. 18 stycznia 1919 powrócił do kraju i uczestniczył w walkach w obronie Lwowa, a od lutego tego roku dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów. 17 lutego 1919 wyróżnił się brawurowym atakiem na oddziały ukraińskie, za co 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. W lipcu 1919, w czasie gdy dowodził pułkiem na Froncie Litewsko-Białoruski podczas wojny polsko-bolszewickiej, został ranny pod Wilejką. 25 listopada 1920 został przydzielony do baonu zapasowego 3 pułku piechoty Legionów w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy garnizonu Radom.

Od 23 marca 1921 dowodził 28 pułkiem Strzelców Kaniowskich, a od 28 września tego roku 19 pułkiem piechoty we Lwowie. W marcu 1927 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. 24 maja 1930 został mianowany dowódcą 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. 10 grudnia 1931 prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 2. lokatą w korpusie generałów oraz zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni przed 1 stycznia 1932. 15 czerwca 1938 został uroczyście pożegnany przez oddziały kieleckiej dywizji., po czym objął dowództwo 5 Dywizji Piechoty we Lwowie.

W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w powiecie łuckim. W maju 1939 został wybrany zastępcą prezesa Straży Mogił Polskich Bohaterów we Lwowie.

Podczas kampanii wrześniowej dowódca tejże dywizji i Grupy Operacyjnej swojego imienia. Od 14 września do 28 września w oblężonej stolicy dowodził odcinkiem obrony „Warszawa-Wschód” (Praga).

Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII A Murnau i X A/Z Itzehoe, gdzie był przez pewien czas komendantem ruchu oporu w oflagu. Zmarł w Oflagu VII A Murnau 21 maja 1943.

Rodzina Juliusz Zulauf był żonaty z Zofią ze Stesłowiczów (ur. 13 maja 1901, zm. 30 sierpnia 1942). Z tego związku miał dwoje dzieci: syna Mariana Adama i córkę Irenę. 13 czerwca 1940 rodzina generała została deportowana ze Lwowa do ZSRR (pod koniec 1941 jego żona, dwoje dzieci i teściowa przebywali w Semipałatyńsku. W 1942 z ZSRR do Pahlawi w Iranie ewakuowały się oddziały Armii Polskiej gen. Władysława Andersa oraz towarzysząca im ludność cywilnaW.Anders: Bez ostatniego rozdziału, Londyn 1959, s.138–140..

Zofia Zulauf zmarła na Morzu Kaspijskim w drodze z Krasnowodska do Iranu. W czasie transportu przez Morze Kaspijskie ciała zmarłych były chowane w morzuŻołnierze Armii Polskiej zmarli w ZSRR w okresie IX 1941 r. do IX 1942 r., lub na cmentarzu ormiańskim w Pahlawi, na którym wydzielono kwaterę polskąAnna Kubajak, Wywózki Polaków na Sybir w czasie II wojny światowej, Cz. IV. Polska Armia w ZSRS.

Rodzeństwo pełniło służbę w Armii Polskiej na Wschodzie. W 1948 Irena zawarła związek małżeński z Marianem Ney-Bigo (1925–2000), uczestnikiem powstania warszawskiego, a następnie żołnierzem Brygady Świętokrzyskiej NSZ i 1 Dywizji Pancernej. Po zakończeniu służby w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia Irena Ney-Bigo razem z mężem wyemigrowała do Kanady, a w 1953 do Stanów Zjednoczonych.

Marian Adam Zulauf walczył w bitwie o Monte CassinoMuzeum Narodowe w Kielcach, Książki emigracyjne .. 15 grudnia 1944 podchorąży Marian Adam Zulauf został mianowany przez prezydenta RP podporucznikiem. Pełnił wówczas służbę w 10 Wołyńskim Batalionie Strzelców.

Awanse thumb|Tablica upamiętniająca gen. Juliusza Zulaufa oraz tablica upamiętniająca jego żonę Zofię na ścianie zewnętrznej kościoła św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach będąca częścią Sanktuarium „Poległym i Pomordowanym na Wschodzie” podporucznik – 1914 porucznik – lipiec 1915 kapitan (ranga) – 20 sierpnia 1915 podpułkownik – wrzesień 1919 pułkownik – lipiec 1923 generał brygady – 1 stycznia 1932

Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5575 – 10 sierpnia 1922 Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości – 20 stycznia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu organizacii administracji i wyszkolenia wojska”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 16 marca 1928M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 88 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Honorowa Odznaka Korpusu Kadetów Nr 1 (1939)

Zobacz też Generałowie Wojska Polskiego Generałowie polscy w niewoli

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Członkowie Związku Walki Czynnej Kategoria:Dowódcy 2 Dywizji Piechoty Legionów Kategoria:Dowódcy 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Dowódcy 5 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy 19 Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa Kategoria:Dowódcy 28 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Jeńcy Oflagu X A/Z Itzehoe Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 (Austro-Węgry) w niewoli rosyjskiej Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego zmarli w niemieckich obozach jenieckich w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1943