15 września 1917 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskim Korpusie Posiłkowym i wcielony do cesarskiej i królewskiej armiiRozkaz Nr 360 dowódcy Polskiego Korpusu Posiłkowego z 15 września 1917 roku, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.563, s. 305 .. Zdezerterował i rozpoczął działalność w POW we Lwowie.
W odradzającym się Wojsku Polskim, 1 listopada 1918 został najpierw wysłany do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego na Kubań. 18 stycznia 1919 powrócił do kraju i uczestniczył w walkach w obronie Lwowa, a od lutego tego roku dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów. 17 lutego 1919 wyróżnił się brawurowym atakiem na oddziały ukraińskie, za co 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. W lipcu 1919, w czasie gdy dowodził pułkiem na Froncie Litewsko-Białoruski podczas wojny polsko-bolszewickiej, został ranny pod Wilejką. 25 listopada 1920 został przydzielony do baonu zapasowego 3 pułku piechoty Legionów w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy garnizonu Radom.