Russell Edward Brand (ur. 4 czerwca 1975 w Grays) – angielski komik, aktor i felietonista, prezenter radiowy i telewizyjny, pisarz.
Swoją pierwszą dużą rolę filmową zagrał w komedii Dziewczyny z St Trinian (2007), po której wystąpił w hollywoodzkich komediach Chłopaki też płaczą (2008), Idol z piekła rodem (2010), Arthur (2011) i Rock of Ages (2012). Wydał kilka specjałów stand-upowych, w tym Scandalous (2009), Messiah Complex (2013) i Brandemic (2023). Otrzymał trzy nagrody British Comedy Awards oraz nominację do nagrody BAFTA.
W 2014 roku uruchomił swój satyryczno-polityczny serial internetowy „The Trews” na YouTube, wydał książkę zatytułowaną Revolution oraz wystąpił w filmie dokumentalnym Światowy kryzys - zmarnowana szansa. Podczas pandemii COVID-19 kanał YouTube Branda odnotował wzrost aktywności oraz zmianę kierunku politycznego, a także został oskarżony o propagowanie negowania COVID-19 i teorii spiskowych.
We wrześniu 2023 roku, w wyniku wspólnego śledztwa dziennika The Times, The Sunday Times oraz programu dokumentalnego Channel 4 pod tytułem Dispatches, pięć kobiet publicznie oskarżyło Branda o napaść na tle seksualnym oraz przemoc seksualną i emocjonalną. Zarzuty dotyczą incydentów z lat 2006–2013 i zostały przedstawione w odcinku programu Dispatches zatytułowanym Russell Brand: In Plain Sight. Później do Metropolitalnej Policji wpłynęło kolejne zgłoszenie dotyczące napaści na tle seksualnym z 2003 roku. Brand zaprzeczył wszystkim oskarżeniom i promował wokół nich teorie spiskowe. Od tamtej pory postawiono mu liczne zarzuty gwałtu, gwałtu oralnego, naruszenia nietykalności cielesnej oraz napaści na tle seksualnym. Po postawieniu zarzutów do Metropolitalnej Policji wpłynęły trzy kolejne zgłoszenia dotyczące przemocy seksualnej. Ponadto 7 kwietnia 2025 roku media poinformowały, że Brand jest przedmiotem pozwu cywilnego złożonego w stanie Nowy Jork, w którym oskarżono go o napaść na tle seksualnym podczas kręcenia filmu Arthur w 2010 roku. W pozwie tym wymieniono również koncern Warner Bros. Discovery oraz inne podmioty.
Życiorys Wczesne lata Urodził się w Grays w hrabstwie Essex jako jedyne dziecko sekretarki Barbary Elizabeth (z domu Nichols) i fotografa Ronalda Henry’ego Branda. Miał sześć miesięcy, gdy jego rodzice rozwiedli się. Miał całkiem odizolowane i samotne dzieciństwo. W wieku piętnastu lat wziął udział w szkolnym widowisku Bugsy Malone jako Gruby Sam, a jego występy przyniosły mu w prywatnej szkole Italia Conti Academy w Londynie trzyletnie stypendium z centrum dramatycznego w londyńskim Chalk Farm, gdzie występował jako kabareciarz w pubach. Został wydalony zarówno z Italia Conti Academy of Theatre Arts, jak i Drama Centre London za destrukcyjne zachowanie. Krótko pracował jako listonosz.
Kariera W 2000 dotarł do prestiżowego konkursu Hackney Empire New Act of Year i chociaż nie zdobył czołowego miejsca w pierwszej trójce, został dostrzeżony przez Malcolma Haya z magazynu „Time Out”" i przyciągnął uwagę agenta, Johna Noela. Sukces podczas Międzynarodowego Festiwalu w Edynburgu poprowadził go do występu w finale programu So You Think You’re Funny?. Odkryty przez MTV, prowadził własną listę przebojów oraz sztandarowy program Select. W programie U.K. Play przełamywał tematy tabu, prowadził niedzielny program telewizji XFM, pojawił się w telewizyjnej adaptacji Channel 4 Białe zęby (White Teeth, 2002) jako Merlin oraz tworzył i prowadził program The Russell Brand Show, a następnie show Królowie komedii (Kings of Comedy, 2004) i Big Brother (2004-2007). Zadebiutował na kinowym ekranie w komedii romantycznej fantasy Penelope (2006) u boku Christiny Ricci, Jamesa McAvoy i Reese Witherspoon.
Magazyn „GQ” nazwał go najbardziej stylowym mężczyzną w Wielkiej Brytanii w 2006 i najmniej stylowym mężczyzną w 2007. W 2006 i 2007 People for the Ethical Treatment of Animals uznała go za najseksowniejszego wegetarianina w Europie. W 2007 napisał najlepiej sprzedającą się autobiografię zatytułowaną My Booky Wook, w której szczegółowo opisuje niespokojne dzieciństwo i walkę z nałogami. Za swój program Channel 4 Russell Brand’s Ponderland (2007–2009) był nominowany do Nagrody Telewizyjnej Akademii Brytyjskiej w kategorii najlepszy program komediowy. W 2010 wydana została druga część autobiografii Booky Wook 2: This Time It’s Personal. Za rolę legendy rocka, skandalisty Aldousa Snowa w komedii Idol z piekła rodem (Get Him to the Greek, 2010) zdobył nominację do MTV Movie Award za najlepszy występ komediowy i Teen Choice Awards w trzech kategoriach: najlepszy aktor w filmie komediowym, najlepsza filmowa walka i najlepsza scena pocałunku z Jonah Hillem. Tytułowa rola spadkobiercy olbrzymiej fortuny w komedii romantycznej Arthur (2011) przyniosła mu nominację do Złotej Maliny dla najgorszego aktora.
Stał się aktywnym patronem Focus 12, organizacji charytatywnej pomagającej ludziom radzić sobie ze wszystkimi aspektami uzależnienia. Otrzymał groźby śmierci po kilku kontrowersyjnych komentarzach podczas organizowania MTV Video Music Awards 2008. Nagrał dwie piosenki podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich 2012 w Londynie.
W 2021 wystąpił na londyńskiej scenie w monodramie Nasze małe życia: Szekspir i ja (Our Little Lives: Shakespeare and Me).
Był na okładkach magazynów takich jak „Rolling Stone” (w czerwcu 2010), „Glamour” (w lutym 2011), „Popcorn” (w lutym 2011), „US Weekly” (w styczniu 2012), „Esquire” (w lutym 2013), „GQ” (w październiku 2013), „London Evening Standard” (w październiku 2016) i „NME” (w maju 2017).
Życie prywatne W przeszłości był uzależniony od heroiny i alkoholu. Miał liczne problemy z prawem; był aresztowany 11 razy. Został wegetarianinem, kiedy miał 13 lat. Cierpiał na depresję i bulimię. Swoje zmagania z uzależnieniami, zakończone sukcesem, opisał, w przetłumaczonej na język polski, książce "Regeneracja" (wyd. Wydawnictwo KROKI). Założył w Londynie i finansuje kawiarnię, prowadzoną przez osoby, które wyszły z uzależnień.
Spotykał się z Kate Moss (2006), Georginą Baillie (2006), Courtney Love (2006), Imogen Thomas (2007), Holly Madison (2009), Isabellą Brewster (w lipcu 2012) i Geri Halliwell (w sierpniu 2012). 23 października 2010 w egzotycznym kurorcie Aman-I-Khas w Jaipur w stanie Radżastan w Indiach poślubił amerykańską piosenkarkę pop Katy Perry. W 2012 rozwiódł się. W 2015 związał się z Laurą Gallacher. Wzięli ślub 26 sierpnia 2017 w Henley-on-Thames. Mają córkę Mabel (ur. 2016).
Zarzuty gwałtu i molestowania seksualnego
Śledztwo Sunday Times/Channel 4 (2023) – śledztwa policyjne i zarzuty karne Zachęciwszy każdego, „kto uważa się za ofiarę napaści na tle seksualnym”, do zgłaszania się, policja metropolitalna (Metropolitan Police) otrzymała 17 września 2023 roku zgłoszenie dotyczące napaści na tle seksualnym, jakiej Brand miał się dopuścić w londyńskim Soho w 2003 roku. Opisany incydent miał miejsce wcześniej niż zdarzenia objęte śledztwami The Sunday Times i Channel 4. 19 listopada 2023 roku Brand został przesłuchany przez policję w związku z domniemanymi napaściami na tle seksualnym.
W listopadzie 2024 roku detektywi badający zarzuty dotyczące przestępstw z lat 2006–2013 przekazali prokuraturze Koronnej Służbie Prokuratorskiej materiał dowodowy, aby prokuratorzy mogli rozważyć wniesienie oskarżenia.
4 kwietnia 2025 roku policja metropolitalna postawiła Brandowi zarzuty: jeden zarzut gwałtu, jeden zarzut czynu nierządnego, jeden zarzut gwałtu oralnego oraz dwa zarzuty napaści na tle seksualnym. Zarzuty te dotyczyły przestępstw popełnionych rzekomo na szkodę czterech kobiet w Westminsterze i Bournemouth w latach 1999–2005. Brand opublikował wideo, w którym odrzucił oskarżenia, mówiąc: „Będę miał teraz okazję bronić się przed tymi zarzutami w sądzie i jestem za to niezwykle wdzięczny”. Również 4 kwietnia, po wniesieniu oskarżenia, kolejne trzy kobiety zgłosiły policji metropolitalnej, że Brand dopuścił się wobec nich napaści seksualnej i przemocy.
W dniach następujących po postawieniu mu zarzutów Brand został bezterminowo zawieszony w roli ambasadora organizacji charytatywnej Tiggywinkles Wildlife Hospital i stracił status oficjalnego twarzy amerykańskiej katolickiej aplikacji do medytacji i modlitwy Hallow.
2 maja Brand pojawił się w sądzie w Westminsterze (Westminster Magistrates' Court) na pierwszej rozprawie, podczas której został zwolniony za kaucją. Odezwał się jedynie, by potwierdzić swoje imię i nazwisko, datę urodzenia, adres oraz zrozumienie warunków kaucji. Poza sądem nadal podważa zasadność zarzutów. Sprawa została przekazana do sądu Old Bailey, z kolejną rozprawą wyznaczoną na 30 maja. Tego dnia nie przyznał się do winy, a początek procesu wyznaczono na 16 czerwca 2026 roku. 30 marca termin jego procesu został przesunięty na 16 października tego samego roku.
W grudniu 2025 roku prokuratura zatwierdziła dwa kolejne zarzuty wobec Branda – jeden zarzut gwałtu i jeden zarzut napaści na tle seksualnym – dotyczące dwóch dodatkowych kobiet. Po połączeniu się przez wideo z sądem pokoju w Westminsterze 20 stycznia 2026 roku uzyskał kaucję w sprawie obu nowych czynów. 17 lutego 2026 roku stawił się w sądzie koronnym w Southwark (Southwark Crown Court)”.
Filmografia Filmy fabularne 2007: Dziewczyny z St. Trinian (St. Trinian's) jako Flash Harry 2008: Penelope jako Sam 2008: Opowieści na dobranoc (Bedtime Stories) jako Mickey 2008: Chłopaki też płaczą (Forgetting Sarah Marshall) jako Aldous Snow 2010: Jak ukraść księżyc jako Dr. Nefario 2010: Idol z piekła rodem (Get Him To The Greek) jako Aldous Snow 2011: Arthur jako Arthur 2012: Katy Perry: Part of Me jako on sam 2012: Rock of Ages jako Lonny Barnett 2013: Minionki rozrabiają (Despicable Me 2) jako dr Nefario 2013: Paradise (Lamb of God) jako William 2014: A Royal Hangover (film dokumentalny) w roli samego siebie 2015: The Emperor's New Clothes w roli samego siebie 2016: Army of One jako Bóg 2016: Trolle (Trolls) jako Creek (głos)
Filmy TV 2002: Cruise with Gods jako Woolly Hat Fan Woolly Hat Fan 2002: Białe zęby (White Teeth) jako Merlin 2004: A Christmas Bear's Tail jako pan Wolf 2007: The Abbey jako Terry
Seriale TV 1994: Bill (The Bill) jako Billy Case 1994: Mud jako Shane 2004: Comedy Lab 2005: Błogosławiony (Blessed) jako Tommy 2007: Cold Blood jako Ally Parkins 2010: Big Time Rush sezon 2, odcinek: Big Time Beach Party jako on sam
Filmy krótkometrażowe 2001: A Brief History of Cuba in D Minor – dubbing
Stand-up DVD Live (20 listopada 2006) Doing Life – Live (26 listopada 2007) Scandalous – Live At The O2 (9 listopada 2009) Live in New York City (21 listopada 2011) Messiah Complex (25 listopada 2013)
Publikacje
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brytyjscy aktorzy dubbingowi Kategoria:Brytyjscy aktorzy filmowi Kategoria:Brytyjscy aktorzy głosowi Kategoria:Brytyjscy aktorzy teatralni Kategoria:Brytyjscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Brytyjscy komicy Kategoria:Brytyjskie osobowości telewizyjne Kategoria:Brytyjskie osobowości YouTube Kategoria:Brytyjscy producenci filmowi Kategoria:Brytyjscy scenarzyści Kategoria:Brytyjscy stand-uperzy Kategoria:Urodzeni w 1975