Clara Luciani (ur. 10 lipca 1992 w Martigues) – francuska piosenkarka, autorka tekstów, aktorka i prezenterka radiowa.
W latach 2010–2013 była członkinią francuskiej grupy rockowej La Femme, gdzie śpiewała w kilku utworach. Opuściła ją w 2013 roku, po czym rozpoczęła karierę solową. Czerpiąc inspirację od piosenkarek takich jak Françoise Hardy czy Barbara, Luciani śpiewa o melancholii, romantycznych związkach i samopotwierdzeniu, eksplorując także wątki feministyczne, a jej muzyka stanowi połączenie popu, rocka i disco.. Pozwoliło to jej ugruntować pozycję na fali francuskojęzycznej sceny muzycznej takimi piosenkami, jak: „”, „”, „”, „” czy „”.
Szybko zyskała szerokie uznanie, a w 2025 roku dzięki wydanemu rok wcześniej albumowi , osiągnęła kamień milowy w postaci miliona sprzedanych albumów na całym świecie. Do 2022 roku zdobyła cztery nagrody w kategoriach: „Objawienie sceny” (2019), „Artystka roku” (2020 i 2022) oraz „Album Roku” (2022) za płytę . Single Luciani zdobyły pięć certyfikatów diamentowej płyty we Francji.
Wczesne życie i edukacja Urodziła się 10 lipca 1992 w Martigues. Jej rodzina ma sycylijskie, korsykańskie (jej dziadek, który zmarł w 2020 roku na COVID-19, pochodził z Ajaccio) i flamandzkie (poprzez babcię ze strony matki) korzenie. Jej matka Évelyne była pielęgniarką, a ojciec Jean-Marc pracownikiem banku.. Dorastała w Martigues niedaleko Marsylii. Zanim zawodowo zajęła się muzyką, studiowała historię sztuki na oraz pracowała dorywczo w pizzerii i sklepie odzieżowym, a także jako opiekunka do dzieci i prywatna korepetytorka języka angielskiego.
Kariera muzyczna La Femme i początki kariery solowej (2010–2017) W 2010 roku poznała członkinie zespołu rockowego La Femme, a rok później dołączyła do niego jako jedna z wokalistek, pełniąc tę funkcję przez krótki czas. Zaśpiewała dwie piosenki („La Femme” i „It’s Time To Wake Up”) oraz udzieliła głosu w chórkach na pięciu innych utworach do albumu wydanego w 2013 roku..
Wraz z zespołem La Femme koncertowała przez około dwa lata, po czym opuściła grupę w 2013 roku, tuż przed utworzeniem z Maxime Sokolinskim duetu muzycznego pn. Hologram. Nagrali oni wspólnie minialbum Absolute Zero, wydany jeszcze w tym samym roku. W latach 2015–2016 towarzyszyła piosenkarzowi Raphaëlowi na scenie podczas jego trasy koncertowej promującej album ..
W 2017 roku supportowała Benjamina Biolaya i wydała swoją pierwszą solową EP-kę . Nagrała ją z Benjaminem Lebeau () i Ambroise Willaume (). Spotkała się ona z uznaniem krytyków.
Sainte-Victoire (2018–2020) lewo|mały|Luciani na festiwalu Papillons de nuit 2019 w Saint-Laurent-de-Cuves
6 kwietnia 2018 roku wydała swój pierwszy album studyjny, , który został dobrze przyjęty przez prasę.
Podczas wiosennej trasy koncertowej w 2018 roku wystąpiła m.in. 28 kwietnia na festiwalu Printemps de Bourges. Latem tego samego roku jej trasa koncertowa obejmowała kilka festiwali, w tym , Days Off czy . Była ona kontynuowana jesienią i zimą 2018/2019 roku w salach koncertowych we Francji i sąsiednich krajach francuskojęzycznych.
W lipcu 2018 roku przyznała w wywiadzie, że jest fanką Anny Kariny i Serge’a Gainsbourga oraz to, że szczególnie podziwia piosenkarki Françoise Hardy i Nico, a także kompozytorów Michela Legranda i Paula McCartney’a.
11 stycznia 2019 roku została nominowana do nagrody w kategorii „Debiut Roku”, którą zdobyła 8 lutego. Tego samego dnia ukazała się limitowana reedycja albumu Sainte-Victoire, zawierająca cztery nieopublikowane dotąd utwory, w tym własną adaptację piosenki „”, zaśpiewaną w duecie z , pod tytułem „Qu'est-ce que t’es beau”.
Dzięki sukcesowi swojej piosenki „” 15 czerwca 2019 roku wzięła udział w programie emitowanym na kanale TF1. Dzień później była gościem honorowym , jednego z największych wyścigów konnych na świecie, na którego otwarciu dała koncert na .
22 listopada 2019 roku wydała kolejną edycję albumu Sainte-Victoire, zawierającą pięć dodatkowych, niepublikowanych utworów, w tym „”, będący hołdem dla jej siostry Léi, która supportowała ją podczas jej pierwszego koncertu w paryskiej Olympii w kwietniu tego samego roku.
14 lutego 2020 roku została uhonorowana nagrodą Victoires de la Musique w kategorii „Artystka roku”. Pod koniec lipca tego samego roku wspólnie z Alexem Kapranosem ze szkockiej grupy Franz Ferdinand opublikowała utwór „”, będący coverem piosenki Nancy Sinatry i Lee Hazlewooda.
Cœur (2021–2023) mały|Występ Clary Luciani na festiwalu Vieilles Charrues 2022
W kwietniu 2021 ogłosiła wydanie swojego drugiego albumu studyjnego, , którego premiera odbyła się 11 czerwca tego samego roku. Zawiera on jedenaście utworów nagranych w w Paryżu, w tym duet z Julienem Doré. Pierwszy singel z albumu, „”, ukazał się 9 kwietnia 2021 na YouTube w formie klipu wideo wyreżyserowanego przez Alice Rosati. Drugi singiel „” osiągnął we Francji status diamentowej płyty.
Piosenka „Respire encore” dała nazwę trasie koncertowej Respire Encore Tour, która zakończyła się pod koniec stycznia 2023 roku. Latem 2022 roku miała po raz pierwszy wziąć udział w festiwalu , lecz w dniu poprzedzającym jej występ przeszła burza, która spowodowała znaczne szkody, Jej koncert został ostatecznie odwołany, podobnie jak wiele innych.
11 lutego 2022 roku otrzymała dwie nagrody na w dwóch kategoriach: „Artystka roku” oraz „Album roku” za Cœur. W listopadzie tego samego roku ukazała się limitowana edycja Cœur encore, zawierająca francuskie covery czterech utworów disco-funk, w tym „” z udziałem Kool and the Gang.
Mon sang (od 2024) 19 września 2024 zapowiedziała wydanie swojego trzeciego albumu studyjnego zatytułowanego , składającego się z trzynastu utworów, w tym duetu z Rufusem Wainwrightem. Pierwszym singlem był utwór „”, wydany wraz z piosenką „Romance”. Był on dedykowany jej urodzonemu rok wcześniej synowi. Towarzyszy mu także teledysk. Zapowiedziała również półtoraroczną trasę koncertową, zwieńczoną dwoma występami w Bercy 18 i 19 lutego 2026 roku. Ta trasa pozwoliła jej stać się najczęściej rezerwowaną artystką na festiwalach latem 2025 roku.
W marcu 2025 roku piosenka „Courage” została wydana jako drugi singel z albumu, wraz z teledyskiem prezentującym artystkę i jej muzyków występujących na scenie podczas pierwszej części jej trasy koncertowej. Pół roku później, we wrześniu tego samego roku wybrała „Cette vie” jako swój trzeci singel, a teledysk do niego ukazał się w połowie października tego samego roku.
Pozostała działalność mały|Clara Luciani na 82. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji (2025)
19 czerwca 2019 roku premierę miał film Le choc du futur w reżyserii (współzałożyciela zespołu Nouvelle Vague), gdzie Luciani zagrała samą siebie u boku aktorki . Następnie zagrała główną rolę w filmie , komedii muzycznej w reżyserii , w której wcieliła się w rolę Léonore Alister, wschodzącej gwiazdy kina. Premiera filmu miała miejsce 25 grudnia 2024 roku.
We wrześniu 2022 roku zainaugurowała w Marsylii Dom Kobiet (fr. Maison des Femmes) pod swoim patronatem. Placówka ta stała się schronieniem dla kobiet doświadczających przemocy fizycznej, seksualnej i psychicznej. Ponadto, do końca tego samego roku dochody ze sprzedaży piosenki „” były przekazywane stowarzyszeniu w formie darowizn. W kwietniu 2024 roku została mianowana ambasadorką UNICEF-u po swojej pierwszej podróży do Beninu.
W lutym 2025 roku w Musée Grévin odsłonięto woskową replikę Clary Luciani.
W październiku 2025 roku została prezenterką radiową w , gdzie prowadziła siedmioodcinkowy podcast poświęcony doświadczeniom kobiet i ich perspektywom na społeczeństwo, a w grudniu tego samego roku związała się z France Inter, gdzie zaczęła prowadzić swój podcast zatytułowany Luciani & Co, gdzie zaczęła wykonywać klasyczne francuskie piosenki z takimi piosenkarzami i raperami jak Pomme, i , a także z aktorami: Valérie Lemercier i Louisem Garrelem.
Życie prywatne Starsza siostra Luciani, Léa (ur. 1988), również jest piosenkarką; występuje pod pseudonimem Ehla. Należała do zespołu The Mess, który w 2013 roku wygrał edycję programu telewizyjnego Popstars.
W 2019 roku związała się ze szkockim muzykiem Alexem Kapranosem, liderem zespołu indierockowego Franz Ferdinand. W maju 2023 roku ogłosiła, że spodziewa się pierwszego dziecka. Pobrali się w Szkocji pod koniec maja, a ich syn urodził się we wrześniu tego samego roku.
W listopadzie 2021 roku powiedziała na łamach Le Parisien, że cierpi na drżenie samoistne. Aby kontrolować nietypowe ruchy podczas koncertów, trzyma mikrofon obiema rękami, jakby próbowała utrzymać równowagę..
Dyskografia mały|Koncert Clary Luciani na festiwalu Art Sonic w Briouze (2025)
La Femme
(2013)
Hologram Absolute Zero (2013; minialbum)
Solowo Albumy studyjne RokDane dot. albumuNajwyższa pozycja na liścieCertyfikatyFRABEL(FL)BEL(WA)SWI2018 Wydany: 6 kwietnia 2018 Wytwórnia: , Universal Formaty: CD, LP, download4–1274 SNEP: 2× platynowa płyta2021 Wydany: 11 czerwca 2021 Wytwórnia: Romance, Universal, Wrasse Formaty: CD, LP, download110113 SNEP: 2× platynowa płyta2024 Wydany: 15 listopada 2024 Wytwórnia: Romance, Universal Formaty: CD, LP, download3–48„–” oznacza, że album nie był notowany na danej liście.
Minialbumy RokDane dot. albumu2017 Wydany: 28 kwietnia 2017 Wytwórnia: Formaty: CD, 10", download
Filmografia 2019: Le choc du futur – jako ona sama 2021: – jako Indiana (głos) 2022: Il était une fois Marseille (głos) 2023: Clara Luciani: Ça commence comme ça (głos) 2024: – jako Léonore Alister
Odznaczenia Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (2025)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1992 Kategoria:Ludzie urodzeni w Martigues Kategoria:Francuskie wokalistki popowe Kategoria:Francuscy tekściarze Kategoria:Francuskie aktorki filmowe Kategoria:Ludzie radia we Francji Kategoria:Francuscy historycy sztuki Kategoria:Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Francuzi odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Francuscy zdobywcy diamentowych płyt