Filozofia argentyńska – część filozofii latynoamerykańskiej, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana w Argentynie. Zrodziła się w epoce europejskiej kolonizacji pod wpływem scholastyki w . Wykładowca koledżu prowadził cykl wykładów z filozofii, w których propagował idee Cabanisa i Condillaca. i byli kontynuatorami francuskiej tradycji materialistycznej. Za czasów dyktatury Juana Manuela de Rosasa szeroko rozpowszechniły się w Argentynie idee socjalizmemu utopijnego Saint-Simona. W latach 70. XIX w. do Argentyny zaczęła przenikać filozofia pozytywizmu. Szczególne miejsce w filozofii argentyńskiej z końca XIX i z początku XX stulecia zajmował José Ingenieros, który zajmował się również historią filozofii, napisał książkę Evolución de las ideas argentinas, a w 1916 roku wygłosił cykl wykładów „Kultura filozoficzna w Hiszpanii”. Na początku XX w. wzmaga się wpływ neokantyzmu i neotomizmu, później zdobył popularność również egzystencjalizm. Jego przedstawicielami są m.in. i . Zwolennikami neotomizmu są , i , który chciał za pomocą personalizmu przerzucić most od tomizmu do Heideggera. Argentyńczyk zajmował się filozofią prawa, usiłując związać teorie takich filozofów, jak Hans Kelsen, Edmund Husserl i Heidegger.
Zobacz też Análisis Filosófico
Przypisy
Bibliografia