Jerzy Kurczewski (ur. 21 września 1943 w Inowrocławiu) – generał brygady Wojska Polskiego; szef sztabu-zastępca dowódcy 51 pułku czołgów z 16 Dywizji Pancernej; dowódca 2 Dywizji Zmechanizowanej (1995–1996); szef Zarządu Mobilizacji i Uzupełnień Sztabu Generalnego WP (1997–1998).

Życiorys Jerzy Kurczewski urodził się 21 września 1943 w Inowrocławiu.

W 1963 rozpoczął służbę wojskową jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. W 1966 był promowany na podporucznika. W tym samym roku otrzymał przydział służbowy do 1 pułku czołgów 16 Dywizji Pancernej w Elblągu, gdzie rozpoczął służbę zawodową na stanowisku dowódcy plutonu czołgów. W latach 1967–1971 pełnił funkcję pomocnika dowódcy kompanii czołgów ds. technicznych. Od 1971 do 1973 dowodził kompanią czołgów w 1 pcz 16 DPanc. We wrześniu 1973 został skierowany na studia w Akademii Wojsk Pancernych ZSRR, po czym po ich ukończeniu w 1976 objął obowiązki szefa sztabu-zastępcy dowódcy 51 pułku czołgów 16 DPanc. W tym samym roku został przeniesiony do Elbląga na stanowisko szefa sztabu-zastępcy dowódcy 1 pcz 16 DPanc. W latach 1977–1979 był słuchaczem filologii rosyjskiej Wojskowej Akademii Politycznej ZSRR. Od 1979 pełnił służbę w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego WP na stanowisku starszego oficera wydziału organizacyjno-mobilizacyjnego, następnie starszego specjalisty Oddziału Operacyjnego w Zarządzie Operacyjnym i szefa tego oddziału, którym był do 1985.

W latach 1986–1988 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR i po jej ukończeniu objął funkcję zastępcy szefa Zarządu Operacyjnego GZSB WP. W 1989 został skierowany do służby w Dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, gdzie pełnił służbę na stanowisku szefa oddziału operacyjnego-zastępcy szefa sztabu okręgu. W 1993 został wyznaczony na zastępcę szefa Sztabu POW ds. organizacyjno-mobilizacyjnych. W latach 1995–1996 dowodził 2 Dywizją Zmechanizowaną w Szczecinku, która pod jego dowództwem zdobyła tytuł przodującego związku taktycznego Wojska Polskiego. 11 listopada 1995 został mianowany na stopień generała brygady przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha WałęsęTomasz Honkisz. Kronika - przegląd wydarzeń. Wojskowy Przegląd Historyczny 2/96 s. 232-240. Od 1996 był zastępcą dowódcy Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej Dowództwa Wojsk Lądowych.

W 1997 objął obowiązki zastępcy szefa sztabu Wojsk Lądowych ds. operacyjnych. Od kwietnia tego roku pełnił służbę w Sztabie Generalnym WP na stanowisku szefa Zarządu Szkolenia Wojsk. Następnie został wyznaczony na szefa Zarządu Programowania Szkolenia Sił Zbrojnych SG WP. W grudniu 1997 został wyznaczony na stanowisko szefa Zarządu Mobilizacji i Uzupełnień w Sztabie Generalnym WP, którym był do listopada 1998. W grudniu 1998 na własną prośbę został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. 15 sierpnia 1999 Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski uhonorował go listem gratulacyjnym wraz z grupą generałów Wojska Polskiego w związku z zakończeniem służby wojskowej.

Awanse podporucznik – 1966 porucznik – 1968 kapitan – 1972 major – 1977 podpułkownik – 1980 pułkownik – 1985 generał brygady – 1995

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi i inne

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Podporucznicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Absolwenci Akademii Obrony Narodowej Kategoria:Generałowie brygady Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Wojskowym Krzyżem Zasługi Kategoria:Ludzie związani z Inowrocławiem Kategoria:Ludzie związani z Elblągiem Kategoria:Wojskowi związani z Poznaniem Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą