Chorągiew kozacka litewska Władysława Wołłowicza – oddział litewskiej jazdy kozackiej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII wieku (okresu wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667).
Charakterystyka Chorągiew kozacka (pancerna) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Należała do wojsk autoramentu narodowego. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział porcji w oddziale był następujący: 5 porcji brał rotmistrz, 2 porcje porucznik, 2 porcje chorąży, a nieco ponad 40 porcji dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczpospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Tatarami Chanatu Krymskiego, Imperium Osmańskim i Carstwem Moskiewskim.
Wiosną 1660 pokój oliwski zakończył wojnę ze Szwecją. Król Jan Kazimierz jeszcze w tym samym roku postanowił zakończyć wojnę polsko-rosyjską. Uderzenie głównych sił głównych miały osłaniać dwie dywizje litewskie wzmocnione dywizją koronną Stefana Czarnieckiego. W skład dywizji hetmana wielkiego litewskiego Pawła Sapiehy walczącej na Białorusi wchodziła chorągiew kozacka wojewody witebskiego Władysława Wołłowicza. W 1661 chorągiew liczyła etatowo 120 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie kozackie litewskie Kategoria:Oddziały litewskie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda litewska w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667) Kategoria:Wołłowiczowie herbu Bogoria