Etyka w porządku geometrycznym dowiedziona () – najważniejsze dzieło Spinozy, wydane dopiero po jego śmierci w 1677 roku.
Treść
Spinoza, tak samo jak Kartezjusz, starał się zbudować filozofię na gruncie bezwarunkowo pewnych założeń wyjściowych. Wzór pewności i ścisłości dowodzenia upatrywał w geometrii z jej aksiomami i ścisłą dedukcją twierdzeń. Stąd też główne swe dzieło – Etykę – opracował posługując się tak zwaną geometryczną metodą wykładu. Na początku Etyki wyłożone zostały definicje, dalej sformulowane są aksjomaty, a następnie, na podstawie tych definicji i aksjomatów, dowodzi się twierdzeń. Przy tym aksjomaty traktuje Spinoza jako tezy, których prawdziwość konstatuje się intuicyjnie. Wszystkie pozostałe prawdy wynikają z aksjomatów i definicji, jako swej podstawy logicznej.
Filozoficzna myśl Spinozy nie mieściłą się zresztą całkowicie w ramach „geometrycznej metody” wykładu. Około jednej trzeciej Etyki to rozważania napisane w swobodnej formie uzupełnień i wyjaśnień do tekstu podstawowego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dzieła Spinozy Kategoria:Literatura filozoficzna XVII wieku