mały|Plichta w barwach Orkana (2023) Dawid Plichta (ur. 5 sierpnia 1994) – polski rugbysta występujący na pozycji . Wieloletni zawodnik Orkana Sochaczew, wychowanek i kapitan tego klubu, wielokrotny mistrz Polski, reprezentant kraju w rugby union oraz rugby 7.
Kariera klubowa Jest wychowankiem Orkana Sochaczew. Reprezentował ten klub na wszystkich szczeblach juniorskich i młodzieżowych, począwszy od kategorii „mini żak”. Z ekipą z Sochaczewa sięgał po medale m.in. podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży (złoto w 2010, brąz w 2011) oraz mistrzostw Polski kadetów w rugby 7 (złoto 2009, 2011). Jego trenerami w drużynach młodzieżowych byli m.in. Robert Popławski, Jakub Seklecki i Maciej Misiak.
W pierwszej drużynie Orkana występował od co najmniej 2014 roku. W lutym 2015 roku wygrał lokalny plebiscyt dla sochaczewskiego Sportowca Roku 2014 oraz otrzymał nagrodę Objawienia Roku podczas gali Husarzy Polskiego Rugby. Z Orkanem zdobył w 2016 roku srebrny medal mistrzostw Polski w rugby 7.
Także w 2016 roku przeniósł się do Budowlanych Łódź (później pod nazwą Rugby Łódź), z którymi jeszcze w tym samym roku zdobył Puchar Polski, pokonując w finale Ogniwo Sopot. Rok później z łódzką ekipą sięgnął po mistrzostwo Polski (ponownie pokonując Ogniwo), a w plebiscycie Expressu Ilustrowanego został uznany najlepszym zawodnikiem Budowlanych w sezonie. Na początku 2018 roku ujawnił, że otrzymał ofertę powrotu do Sochaczewa, jednak zdecydował się pozostać w Łodzi, doceniając stabilność klubu wobec niepewnej przyszłości finansowej Orkana. Jednocześnie nie wykluczał wyjazdu za granicę w razie otrzymania atrakcyjnej oferty. W sezonie 2018 łódzcy Budowlani obronili tytuł mistrzów kraju, raz jeszcze pokonując zespół z Sopotu. Z drużyną Ogniwa Sopot łodzianie mierzyli się także w dwóch kolejnych sezonach Ekstraligi: 2019 i 2020/2021, jednak w obu przypadkach zwyciężał zespół Ogniwa.
Po zakończeniu wspomnianych rozgrywek Plichta zdecydował się wrócić do Orkana Sochaczew. Najpóźniej w 2022 roku został kapitanem drużyny. W czerwcu 2022 roku sięgnął z macierzystym klubem po mistrzostwo Polski, pokonując w Sopocie miejscowe Ogniwo. Dla ekipy z Sochaczewa był to pierwszy tytuł mistrzowski w historii klubu. Wyczyn ten powtórzył dwa lata później, ponownie wygrywając w wielkim finale z Ogniwem Sopot. Dodatkowo w 2023 roku sięgnął z Orkanem po medal brązowy (zwycięstwo nad Budowlanymi Lublin), a w 2025 – srebrny (porażka z Pogonią Siedlce).
Kariera reprezentacyjna W reprezentacji kadetów (do lat 16) Plichta występował od co najmniej 2010 roku, zaś w latach 2010–2011 był zawodnikiem drużyny juniorów (U-18). Z zespołem tym uczestniczył m.in. w Mistrzostwach Europy 2011, gdzie Polska zajęła miejsce piąte w Dywizji 2. W 2013 roku brał udział w Mistrzostwach Europy U-19 (kwalifikacjach do Junior World Rugby Trophy 2014), gdzie polska reprezentacja zajęła miejsce siódme.
Począwszy od co najmniej 2012 roku występował w seniorskiej reprezentacji w rugby 7.
W kolejnych latach powoływany był zarówno do kadry rugby 7, jak i „piętnastek”. W 2014 roku zagrał dla tej pierwszej w meczach kontrolnych z Rumunią, w turnieju Amsterdam 7s oraz w mistrzostwach Europy Dywizji A, gdzie Polska zajęła drugie miejsce. W tym samym roku został powołany przez Marka Płonkę do szerokiego składu reprezentacji piętnastek na spotkanie ze Szwecją, jednak ostatecznie nie znalazł się w kadrze meczowej.
W 2015 roku otrzymał powołanie do obu kadr – z drużyną rugby 7 awansował do Rugby Europe 7 Grand Prix Series (mistrzostw Europy), uczestniczył m.in. w turniejach w Lizbonie, Namibii i Dubaju, a w reprezentacji piętnastek zadebiutował w meczu przeciwko Szwecji w ramach Pucharu Narodów Europy.
W kolejnych sezonach otrzymywał regularne powołania do reprezentacji. W 2016 roku uczestniczył w zgrupowaniu kadry w Republice Południowej Afryki i w serii turniejów Grand Prix – w Moskwie, Exeter i Gdyni. W reprezentacji „piętnastek” prowadzonej przez Blikkiesa Groenewalda, pełnił nawet rolę wicekapitana reprezentacji, a od 2017 roku był również jednym z kapitanów reprezentacji w rugby 7. Po odejściu południowoafrykańskiego szkoleniowca tymczasowo stracił miejsce w obu reprezentacjach. Do kadr narodowych (w obu odmianach), powrócił w 2018 roku, w szczególności gdy tymczasowego selekcjonera Stanisława Więciorka zastąpił Duane Lindsey
W 2021 roku uczestniczył w konsultacjach kadry rugby 7, a rok później pełnił funkcję kapitana reprezentacji Polski piętnastek. W 2022 roku po zwycięstwie nad Litwą awansował z kadrą do Rugby Europe Championship. W lutym 2023 roku brał udział w historycznym zwycięstwie Polaków na tym poziomie rozgrywkowym, lecz już w kolejnym meczu z Niemcami doznał złamania ręki. W 2025 roku pozostawał jednym z liderów kadry narodowej – w listopadowym meczu z Danią wystąpił po raz 35.
Statystyki Stan na 22 listopada 2025 r. Wynik reprezentacji Polski podany w pierwszej kolejności. Drużyna narodowaRokMeczePunkty 2015 3 02016 3 02017 4 02018 2 02019 3 02020 1 02021 4 52022 3 02023 4 02024 652025 3 5 Suma 36 15 Występy w reprezentacji PolskiLp.DataStadion, miastoPrzeciwnikWynikZdobyte punkty1.12.09.2015Korsängens IP, Enköping29:1102.17.10.2015Stadion Podilla, Chmielnicki14:3003.14.11.2015Stadion Polonii, Warszawa18:1404.19.03.2016Stadion Polonii, Warszawa11:2105.30.04.2016Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam16:4006.24.09.2016Arena Lublin, Lublin22:007.18.02.2017Estádio Nacional, Oeiras10:3508.18.03.2017Stadionul Raional, Anenii Noi15:309.8.04.2017Stadion Widzewa, Łódź14:13010.22.04.2017Stadion Polonii, Warszawa12:22011.3.03.2018Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam30:71012.17.11.2018Arena Lublin, Lublin0:49013.16.02.2019, Setúbal5:65014.2.11.2019Stadion Miejski, Łódź15:35015.23.11.2019Yverdon-les-Bains23:20016.29.02.2020Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam6:7017.11.09.2021Stadion Juvenii, Kraków43:35 (P)18.9.10.2021, Lwów27:24019.13.11.2021Narodowy Stadion Rugby, Gdynia21:16020.20.11.2021Stadion Polonii, Warszawa37:25021.19.02.2022Stadion Markéta, Praga27:10022.19.03.2022, Bruksela11:41023.9.04.2022Stadion Widzewa, Łódź43:10024.4.02.2023Stadionul Arcul de Triumf, Bukareszt27:67025.11.02.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia3:65026.18.02.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia21:15027.5.03.2023Narodowy Stadion Rugby, Gdynia18:23028.4.02.2024Narodowy Stadion Rugby, Gdynia8:20029.10.02.2024Estádio Nacional, Oeiras7:54030.2.03.2024Nationaal Rugby Centrum, Amsterdam7:54031.17.03.2024, Paryż8:345 (P)32.16.11.2024Narodowy Stadion Rugby, Gdynia40:13033.23.11.2024Stadion Markéta, Praga22:15034.5.04.2025Stade de Luxembourg, Luksemburg33:10035.8.11.2025Stadion ROSRRiT, Siedlce47:65 (P)36.22.11.2025Narodowy Stadion Rugby, Gdynia30:320
Życie prywatne Ma brata Mateusza, również rugbystę i reprezentanta Polski, grającego na tej samej pozycji.
Uczęszczał do technikum żywieniowego, a następnie studiował bezpieczeństwo żywności w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie na początku 2018 roku uzyskał tytuł inżyniera; w tym samym roku rozpoczął studia na kierunku technologii żywności na Politechnice Łódzkiej.
W 2017 roku oświadczył się swojej partnerce Emilii na płycie boiska po meczu reprezentacji, a w 2019 roku para wzięła ślub. Ich podróż poślubna została opisana w lokalnych mediach.
Przypisy
Kategoria:Reprezentanci Polski w rugby union Kategoria:Urodzeni w 1994 Kategoria:Rugbyści Orkana Sochaczew Kategoria:Rugbyści Budowlanych Łódź