Białogrzybówka wąskoblaszkowa (Hemimycena mauretanica (Maire) Singer) – gatunek grzybów z rodziny grzybówkowatych (Mycenaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hemimycena, Mycenaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1928 r. René Charles Maire, nadając mu nazwę Omphalia mauretanica, do rodzaju Hemimycena przeniósł go Rolf Singer w 1943 r. Niektóre inne synonimy naukowe: Helotium mauretanicum (Maire) Redhead 1982 Marasmiellus mauretanicus (Maire) Singer 1951 Mycena mauretanica (Maire) Kühner 1938 Polską nazwę podał Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Kapelusz O średnicy 1–2 mm, półkulisty do wypukłego lub prawie płaskiego, z małym garbkiem lub lekko zagłębionym środkiem. higrofaniczny. Brzeg prosty lub później karbowany. Powierzchnia półprzezroczysta, biała, oprószona do owłosionej. Blaszki Nie w pełni rozwinięte, bardzo rzadkie, nie sięgające brzegu kapelusza, zbiegające, białe. Trzon Wysokość 7–15 mm, grubość 0,1–0,3 mm, bardzo smukły, prawie nitkowaty, biały, owłosiony (widoczne to jest tylko przez soczewkę). Cechy mikroskopowe Zarodniki 6,2–8,4 × 2,0–2,7 μm, Q = 3, wąskoelipsoidalne, wąskowrzecionowate lub prawie cylindryczne, cienkościenne, bezbarwne. Podstawki 18–20 × 5–7 μm, 4-zarodnikowe, maczugowate. Cheilocystydy 25–35 × 5,5–6 μm, wąskowrzecionowate, butelkowate, bezbarwne, cienkościenne. Pleurocystyd brak. Skórka kapelusza zbudowana z promieniście ułożonych, bezbarwnych, cienkościennych, cylindrycznych strzępek o szerokości do 5,5 μm z licznymi krótkimi, wąskimi, cylindrycznymi naroślami. Pilocystydy 16–54 × 4–5,5 μm, liczne, cylindryczne lub wąskowrzecionowate z wyraźnie główkowatym wierzchołkiem o średnicy do 3,5 μm, bezbarwne, cienkościenne. Skórka trzonu zbudowana z równoległych, bezbarwnych strzępek z licznymi krótkimi naroślami. Kaulocystydy liczne, podobne kształtem i rozmiarem do cheilocystyd, bezbarwne, cienkościenne. Na strzępkach sprzążki.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska w Ameryce Północnej i Europie (w tym na Grenlandii). W Polsce do 2025 r. jedyne stanowisko podała Maria Lisiewska w Sudetach.
Saprotrof rozwijający się na resztkach roślin w ściółce lub na kłączach traw. W Polsce jego stanowisko podano na wapiennym podłożu wśród pokrzyw.
Przypisy
Kategoria:Grzybówkowate Kategoria:Mykobiota Polski