мини|200px|Zastava španskih konkvistadora sa krunom Kastilje na crvenoj zastavi, koju su koristili Ernan Kortes, Fransisko Pizaro i drugi
Prekomorska ekspanzija pod Krunom Kastilje pokrenuta je pod kraljevskom vlašću, a prvi su je realizovali španski konkvistadori. Izvršena je invazija Amerika i nove teritorije su inkorporirane u Špansko carstvo, s izuzetkom Brazila, Kanade, severoistoka Sjedinjenih Država i još nekoliko malih zemalja Južne Amerike i Kariba. Kruna je stvorila civilne i verske strukture za administraciju regiona. Motivacija za kolonijalnu ekspanziju bila je trgovina i širenje katoličke vere putem preobražavanja autohtonih žitelja.
Počevši od prispeća Kristofora Kolumba na Karibe 1492. godine i nastavljajući kontrolu nad ogromnom teritorijom tokom više od tri veka, Špansko carstvo se proširilo na Karipska ostrva, polovinu Južne Amerike, veći deo Centralne Amerike i veći deo Severne Amerike (uključujući današnji) Meksiko, Floridu, i jugozapadne i primorske pacifičko obalske regione Sjedinjenih Država. Procenjuje se da je tokom kolonijalnog perioda (1492-1832) ukupno 1,86 miliona Španaca naseljeno u Americi, a dodatnih 3,5 miliona je doseljeno tokom postkolonijalne ere (1850-1950); procena je da je u 16. veku naseljeno 250.000, a većina tokom 18. veka, jer je imigraciju podstakla nova dinastija Burbon. Suprotno tome, veličina autohtone populacije je redukovana za procenjenih 80% tokom prvog veka i po nakon Kolumbovih putovanja, prevashodno širenjem afroevroazijskih bolesti,"La catastrophe démographique" (The Demographic Catastrophe) in L'Histoire n°322, July–August 2007, Ovo se može smatrati prvim genocidnim aktom velikog obima u modernom dobu, iako je ova tvrdnja osporena zbog uvođenja bolesti, koje se smatrju nusproduktom kolumbijske razmene. Rasno mešanje bilo je centralni proces u španskoj kolonizaciji Amerike, i ultimatno je dovelo do latinoameričkog identiteta, koji kombinuje hispano i indijanske kulture.
Španija je uživala u kulturnom zlatnom dobu u šesnaestom i sedamnaestom veku, kada su srebro i zlato iz američkih rudnika sve više finansirali dugi niz evropskih i severnoafričkih ratova. Početkom 19. veka Špansko američki ratovi za nezavisnost rezultirali su secesijom i kasnijom balkanizacijom većine španskih kolonija u Americi, osim Kube i Portorika, koji su konačno napušteni 1898, posle Špansko-američkog rata, zajedno sa Gvamom i Filipinima u Tihom okeanu. Španski gubitak ovih poslednjih teritorija politički je okončao špansku vlast u Americi.
Osvajanja мини|upright=0.55|Iberijska teritorija Krune Kastilje. 90px.Prekomorska severna teritorija Krune Kastilje (Nova Španija i Filipini) 120pxPrekomorska južna teritorija Krune Kastilje (Peru, Nova Granada i Río de la Plata) 70px
Katolički monasi Izabela od Kastilje, kraljica Kastilje i njen muž kralj Ferdinando, kralj Aragona, vodili su politiku zajedničke vladavine svojih kraljevstava i stvorili jedinstvenu Špansku monarhiju. Iako su Kastiljom i Aragonom zajedno vladali njihovi monarsi, oni su ostali odvojena kraljevstva. Katolički monarsi dali su zvanično odobrenje za planove đenovskog pomorca Kristofora Kolumba za putovanje u Indiju plovidbom na zapad. Finansiranje je stiglo od kraljice Kastilje, tako da se profit od španske ekspedicije pretočio u Kastilju. U proširenju španskog suvereniteta na njihove prekomorske teritorije, vlast nad ekspedicijama otkrivanja, osvajanja i naseljavanja pripadala je monarhiji.. Pearson,
Kraljevina Portugalija je odobrila seriju putovanja duž obale Afrike i kada su zaokružili južni vrh, mogli su da otplove do Indije i dalje na istok. Španija je tražila slično bogatstvo i odobrila je Kolumbovo putovanje na zapad. Jednom kada je došlo do španskog naseljavanja na Karibima, Španija i Portugal su formalizovali podelu sveta između sebe Ugovorom iz Tordesiljasaa iz 1494. godine.Cook, David Noble. "Treaty of Tordesillas (1494)" in Encyclopedia of Latin American History and Culture. Vol. 5, . Göttingen : Vandenhoeck & Ruprecht, 2002 Duboko pobožna Izabela je videla širenje španskog suvereniteta neraskidivo upareno sa evangelizacijom nehrišćanskih naroda, takozvano „duhovno osvajanje“ sa vojnim osvajanjem. Papa Aleksandar VI je papskim dekretom, Inter caetera, od 4. maja 1493. podelio prava na zemlje na zapadnoj hemisferi između Španije i Portugala pod uslovom da šire hrišćanstvo. Ove formalne aranžmane između Španije, Portugala i pape ignorisale su druge evropske sile.
Opšti principi ekspanzije
thumb|left|250px|Otkriće Amerike (Johan Moric Rugendas).
Španska ekspanzija se ponekad sažeto sumira kao „zlato, slava, Bog“. Potraga za materijalnim bogatstvom, unapređenje položaja osvajača i krune i širenje hrišćanstva. U širenju španskog suvereniteta na njene prekomorske teritorije, vlast za ekspedicije (entradas) otkrivanja, osvajanja i naseljavanja počivala je u monarhiji. Ekspedicije su zahtevale odobrenje krune, koja je izlagala uslove takve ekspedicije. Praktično sve ekspedicije nakon Kolumbovih putovanja, koje je finansirala kruna Kastilje, obavljene su o trošku vođe ekspedicije i njenih učesnika. Iako se često učesnici, konkistadori, sada nazivaju „vojnici“, oni nisu bili plaćeni vojnici u redovima vojske, već najamnici, koji su se pridružili ekspediciji sa očekivanjem da će od toga profitirati. Vođa ekspedicije, adelantado je bio starešina sa materijalnim bogatstvom i ugledom koji je mogao da ubedi krunu da mu izda dozvolu za ekspediciju. Takođe je morao da privuče učesnike u ekspediciju koji su uložili svoje živote i oskudno bogatstvo u očekivanju uspeha ekspedicije. Vođa ekspedicije založio je veći deo kapitala preduzeću, koje je u mnogome funkcionisalo kao trgovačko preduzeće. Nakon uspeha ekspedicije, ratni plen je podeljen srazmerno iznosu koji je učesnik u početku uložio, pri čemu je vođa dobio najveći deo. Učesnici su snabdevali sopstveni oklop i oružje, a oni koji su imali konja dobijali su dve akcije, jednu za sebe, dok je druga priznavala vrednost konja kao ratne mašine.Lockhart, James and Stuart B. Schwartz, Early Latin America. New York: Restall, Matthew, Seven Myths of the Spanish Conquest. New York: Oxford University Press 2003. Za eru osvajanja opšte su poznata dva imena Španaca jer su predvodili osvajanja visokih domorodačkih civilizacija, Ernan Kortes, vođa ekspedicije koja je pokorila Asteke u centralnom Meksiku, i Fransisko Pizaro, vođa osvajanja Inka u Peruu.
Reference
Literatura
Brading, D. A., (Cambridge: Cambridge University Press, 1993). (TimeSpan Press 2017) updated edition to “Spanish Attempts to Colonize Southeast North America (McFarland Publishing 2010) . ) . )
. online free
Restall, Matthew and Felipe Fernández-Armesto. . excerpt and text search
. See John Francis Bannon
. Oxford University Press 2018
Spoljašnje veze
-{Spanish Exploration and Conquest of North America}- -{Spain in America (Edward Gaylord Bourne, 1904) 'Spain in America'}- -{The Spanish Borderlands (Herbert E. Bolton, 1921) 'The Spanish Borderlands'}-
-{“The Political Force of Images,” Vistas: Visual Culture in Spanish America, 1520–1820.}-
Категорија:Шпанске колоније