CandressaTop'Òc Diccionari toponimic occitan del Congrès permanent de la lenga occitana. (Candresse en francés) qu'ei ua comuna gascona, situada dens lo departament de las Lanas e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.6|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [kan'dresə]. Las fòrmas ancianas que son Sancta Eugenia de Cantressa, en latin, aus sègles XI-XII, Candresse (mapas de 1638, 1714 e 1733) Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Landes et Bas-Adour, ed. Institut occitan e CAIRN, Pau, 2005, p. 74-75.
Segon Dauzat, Candressa que vien deu nom gallo-roman (compréner : d'origina celtica) *Cantricius, inatestat, derivat deu nom gallic Cantrius : *Cantricia (villa) Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 141.
Bénédicte Boyrie-Fénié que pensa lo nom Cantrius ei inatestat. J.B. Orpustan qu'arreliga lo nom aus 987 gandera de Navarra e deus Ganderatz medievaus de Baisha Navarra e de Sola; lo mot que sembla perdut en basco, mès que's tròba dilhèu dens lo mot gandor « cresta »; que prepausa shens certitud ua accentuacion romanica Gánderatz(a) o Kánderatz(a) (de tipe soletin, dab iniciala sorda, mei près de la fonetica romana) que poderé explicar Candressa, nom que Orpustan supausa aquitanic (en assimilant aquitanic e protobasco).
Delamarre que plaça Cantrius (celtic Cantrios) dens los noms atestats, mès Candressa que s'explicaré segon eth per candorittiā, d'un nom inatestat *Candoritius o *Candorittius, o d'un compausat *cando-ritu, « passatge clar » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 103, 334 e 101, mès foneticament mauaisit.
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas de las Lanas
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de las Lanas Categoria:Lanas Categoria:Comuna de Gasconha