Терминот кривично право, понекогаш наречен казнено право, се однесува на некој од разните правилници во различни судски надлежности чија заедничка одлика е потенцијалот за единствени и, често, тешки казни за непочитување. Кривичната казна, во зависност од прекршокот и судската надлежност, може да вклучува погубување, одземање на слободата, владин надзор (условен отпуст) или парични казни. Постојат и архетипски прекршоци, како убиството, но делата кои се забранети не се целосно усогласени со различните кривични законици и дури во одредени законски линии може да бидат нејасни бидејќи граѓанските прекршоци, исто така, може да бидат повод за кривични последици. Типично, кривичното право го спроведува владата, за разлика од граѓанското право кое може да се спроведе од приватни лица.

Историја на кривичното право Првите цивилизации, општо гледано, не правеле разлика помеѓу граѓанското и кривичното право. Првите напишани законици биле направени од Сумерите. Околу 2100-2050 п.е. Ур-Наму, Нео-Сумерискиот крал на Ур, го донел најстариот пишан правен законик чиј текст бил откриен, Законик на Ур-Наму,Kramer, Samuel Noah. (1971) The Sumerians: Their History, Culture, and Character, p.4, University of Chicago ISBN 0-226-45238-7 иако се знае дека претходно постоел законик на Урукагина на Лагаш. Друг важен ран законик бил Законикот Хамураби, кој го создал јадрото на Вавилонското право. Овие рани правни законици не ги одделувале казненото и граѓанското право. thumb|left|Приказ на кривично судење во 1600-тите години, за сомнителна вештица..

Коментарите на Гај за Законот на дванаесетте таблици, со слично значење, исто така, ги комбинирале граѓанските и кривичните аспекти, сметајќи го деликтот или furtum за кривично дело. Нападот или насилната кражба биле аналогни на бесправно влегување на туѓ имот. Прекршувањето на таквите закони создало обврска кон законот или vinculum juris исполнувана со плаќање парична компензација или оштети.

Првите знаци на модерно разликување на кривичните и граѓанските прашања се појавиле за време на Норманската инвазија на Англија.see, Pennington, Kenneth (1993) The Prince and the Law, 1200–1600: Sovereignty and Rights in the Western Legal Tradition, University of California Press Специјалната идеја за кривична казна, барем што се однесувало на Европа, се појавила кај шпанскиот доцен сколастицизам (види Алфонсо де Кастро), кога теолошката идеја за Божја казна (poena aeterna), која се изрекувала само за кривична намера, прво била внесена во црковното право и, на крајот, во секуларното кривично право.Harald Maihold, Strafe für fremde Schuld? Die Systematisierung des Strafbegriffs in der Spanischen Spätscholastik und Naturrechtslehre, Köln u.a. 2005 Развојот на раздавањето правда од државата во судница јасно испливало во осумнаесеттиот век кога Европските земји почнале со одржување полициски служби. Од тука, кривичното право ги конкретизирало механизмите за стапување во сила, што му овозможило развој како забележлив ентитет.

Кривични санкции

Кривичното право се разликува по особено сериозните можни последици или санкции за непридржување кон неговите правила. Секое кривично дело е составено од кривични елементи. Во некои судски надлежности, за најсериозните прекршоци може да се досуди смртна казна. Може да се досуди и Физичка казна, како камшикување или тепање, иако овие казни се забранети во поголемиот дел од светот. Лицата може да бидат затворени во казнено-поправен дом или во затвор под разни услови во зависност од судската надлежност. Затворот може да биде самица. Должината на затворањето може да варира од еден ден до цел живот. Може да се досуди владин надзор, вклучувајќи домашен притвор, и од осудениците може да се побара да се согласат со прецизираните директиви како дел од режимот за условен отпуст. Исто така, може да се досудат и парични казни, при што од осуденикот за кривично дело се одземаат пари или сопственост.

За стапување насила на кривичниот закон со казни, широко прифатени се пет цели- рехабилитација и обесштетување. Судските надлежности се разликуваат според важноста со која треба да се доделат.

Казна - Криминалците треба да страдаат на некој начин. Тоа е најраспостранета цел. Криминалците имаат несоодветна предност или нанесле неправедна штета врз другите и според тоа кривичното право ќе ги стави криминалците во незгодна положба за да ги „урамнотежат скалилата“. Луѓето се покоруваат на законот за да го добијат правото да не бидат убиени и ако ги прекршат овие закони, тие ги предаваат правата кои им се предвидени со законот. Така, оној кој убива може самиот да се убие. Теорија поврзана со ова ја опфаќа идејата за „исправање на размнотежата“.

Застрашување - Поединечното застрашување е насочено кон одреден злосторник. Целта е да се досуди доволна казна за да се спречи престапничкото однесување на злосторникот. Општото застрашување е насочено кон општеството во целост. Со досудување казна на оние кои прават прекршок, другите лица се обесхрабруваат да направат такви прекршоци.

Лишување од право- Создадено е едноставно за да ги чува криминалците подалеку од општеството, за јавноста да биде заштитена од нивното лошо однесување. Денес, ова често се постигнува со затворски казни. Смртната казна или протерувањето служат за истата цел.

Рехабилитација - Со цел да го претвори злосторникот во ценет член на општеството. Првичната цел е да спречи понатамошни прекршоци преку убедување на злосторникот дека неговото однесување било погрешно.

Обесштетување - Ова е теорија на казнување е насочена кон жртвата. Целта е да се поправи, преку државната власт, секоја штета направена врз жртвата од злосторникот. На пример: оној кој ќе проневери ќе треба да ја исплати сумата која ја добил несоодветно. Обесштетувањето често се комбинира со други главни цели на кривичното право и е тесно поврзано со концепти од граѓанското право.

Судски надлежности во кривичното право Меѓународно право

thumb|right|Меѓународниот кривичен суд во Хаг Јавното меѓународно право сè повеќе се занимава со криминално однесување, кое е доволно гнасно и ужасно за да влијае врз цели општества и региони. Развојниот извор на современото меѓународно кривично право биле Нирнбершките судења по Втората светска војна во кои водачите на нацизмот биле судски гонети за нивното учество во геноцид и суровост низ Европа. Нирнбершките судења го обележале почетокот на кривична вина за лица, каде лицата кои дејствувале во корист на владата биле судени за прекршување на меѓународното право без корист од неограничениот имунитет. Во 1998 г. во Статутот на Рим бил основан Меѓународен кривичен суд.

Одбрани кривични права Многу закони стапуваат насила преку закана од кривична казна и нивните поединости може многу да варираат од место во место. Целиот свет на кривичното право е преголем за да може паметно да се разгледа. Како и да е, следат некои од најпознатите аспекти на кривичното право.

Елементи

Кривичното право главно забранува непосакувани дела. Оттука, доказот за злосторство бара доказ за некакво дело. Научниците го означуваат ова како потреба од actus reus или кривичен акт. Некои кривични дела, особено современите регулативни прекршоци, не бараат и тие се познати како прекршоци со објективна одговорност. Како и да е, заради можните тешки последици од кривичната пресуда, судиите од обичајното право, исто така, бараат и доказ за намерата да се направи нешто лошо, mens rea или кривична намера. Кај злосторствата за кои е потребно и actus reus и mens rea, судиите заклучиле дека елементите треба да се присутни во точно ист момент и не е доволно ако се случиле последователно во различно време.This is demonstrated by R v. Church 1 QB 59. Mr. Church had a fight with a woman which rendered her unconscious. He attempted to revive her, but gave up, believing her to be dead. He threw her, still alive, in a nearby river, where she drowned. The court held that Mr. Church was not guilty of murder (because he did not ever desire to kill her), but was guilty of manslaughter. The "chain of events," his act of throwing her into the water and his desire to hit her, coincided. In this manner, it does not matter when a guilty mind and act coincide, as long as at some point they do. See also, Fagan v. Metropolitan Police Commissioner 3 All ER 442, where angry Mr Fagan wouldn't take his car off a policeman's foot

Actus reus

right|thumb|Англиска судница во 1886 г. со која заседава главниот судија лорд Колериџ. Actus reus е латински назив за „кривичен акт“ и е физички елемент за извршување злосторство. Може да се изврши со дело, со закана за дело или, некогаш, со неуспешно дело. На пример: делото кога А го напаѓа Б може да е доволно или кога родителите не му даваат храна на детето, исто така, може да обезбеди actus reus за злосторството.

Кога actus reus е неуспешно дело, тогаш мора да постои обврска. Обврската може да произлезе од договор,<ref>R v. Pittwood (1902) 19 TLR 37 - a railway worker who omitted to shut the crossing gates, convicted of manslaughter when someone was run over by a train</ref> доброволно ветување,e.g. the partner in Gibbons who was not a blood parent, but had assumed a duty of care крвна врска со оној со кој живееR v. Stone and Dobinson QB 354, where an ill tended sister named Fanny couldn't leave bed, was not cared for at all and literally rotted in her own filth. This is gross negligence manslaughter. и, повремено, со службената позиција која ја има.R v. Dytham QB 722, where a policeman on duty stood and watched three men kick another to death. Обрвска, исто така, може да произлезе од сопствената замисла за опасна ситуација.R v. Miller 1 All ER 978, a squatter flicked away a still lit cigarette, which landed on a mattress. He failed to take action, and after the building had burned down, he was convicted of arson. He failed to correct the dangerous situation he created, as he was duty bound to do. See also, R v. Santana-Bermudez (2003) where a thug with a needle failed to tell a policewoman searching his pockets that he had one. Повремени извори на обврска на сведоците на несреќни случаи во Европа и Северна Америка се добрите самариќански закони, кои може да прогласат за противзаконско ако не му се помогне на некој кој е во опасност (на пр: на дете кое се дави).On the other hand, it was held in the U.K. that switching off the life support of someone in a persistent vegetative state is an omission to act and not criminal. Since discontinuation of power is not a voluntary act, not grossly negligent, and is in the patient's best interests, no crime takes place. Airedale NHS Trust v. Bland 1 All ER 821

Actus reus може да се неутрализира со отсуство на причинување. На пример: злосторство опфаќа повреда на лице, делото на лицето мора да биде ако не причина и непосредна причина за повредата.e.g R v. Pagett Crim LR 393, where 'but for' the defendant using his pregnant girlfriend for a human shield from police fire, she would not have died. Pagget's conduct foreseeably procured the heavy police response. Ако постои повеќе од една причина (на пр: ако штетата е од страна на повеќе од еден злосторник) делото мора да има „повеќе од мала или безначајна врска“ со штетата.R v. Kimsey Crim LR 35, where 2 girls were racing their cars dangerously and crashed. One died, but the other was found slightly at fault for her death and convicted.