Дрезденската сецесија (Дрезденска сецесија) била уметничка група поврзана со германскиот експресионизам основана од Ото Шуберт, Конрад Феликсмилер и неговиот ученик Ото Дикс во Дрезден, за време на период на политички и социјални превирања по Првата светска војна.Активноста на групата се протегала од 1919 година до нејзината последна колективна изложба во 1925 година.За време на својот најславен период, групата се состоела од некои од највлијателните и најистакнатите експресионистички уметници од нивните генерации, вклучувајќи ги Вил Хекрот, Лазар Сегал, Ото Шуберт и Константин фон Мичке-Коланд, како и архитектот Хуго Цедер и писателите Валтер Рајнер, Хајнар Шилинг и Феликс Штимер.
Во 1918 година, Конрад Феликсмилер се преселил во Дрезден, каде што станал основач и претседател на групата.За време на неговите активности во прогресивните уметнички и младински движења во Германија, Феликсмилер работел за разни весници, вклучувајќи ги „Ди Сихел“ во Регенсбург и „Роте Ерде“ во Хамбург).Дрезднерските сецесионисти биле под силно влијание на многу други современи германски уметнички движења од нивното време.Многу од членовите внимателно ги следеле процутувачките авангардни уметнички движења како што биле дадаистите.Уметници како Дикс усвоиле и присвоиле многу одлики на дадаизмот, како што била употребата на колажни композиции, во својот експресионистички стил.Многу основачки членови, вклучувајќи ги Феликсмилер, Дикс и Шуберт, биле активни во разни други општествено свесни, запалувачки групи, како што биле Ноемвригруппе.
Подоцнежните години под Третиот рајх Иако групата официјално била распуштена во 1925 година поради финансиски тешкотии, членовите продолжиле да имаат активни и релативно успешни политички и уметнички кариери сè до 1930-тите и 40-тите години, кога многумина биле сметани за „дегенерирани“ од страна на новоформираната нацистичка влада и прогласени за непријатели на државата.Под водство на антимодернистот Алфред Розенберг, многу форми на модерна уметност, вклучувајќи ги импресионизмот, апстрактот, кубизмот, дадаизмот и експресионизмот, биле прогласени за нелегални во германската држава, претпочитајќи пореални класични стилови.Ова законодавство доведело до агресивна и угнетувачка кампања за клевета со цел да се ограничи и искорени модерната уметност.Одеднаш, Феликсмилер, Дикс и останатите поранешни сецесионисти ги пронашле своите студија нападнати од Гестапо, а нивните слики запалени на улиците.Многу уметници се сметале за изгубени на универзитетите и музеите и им било забрането да сликале под закана со затвор.Малкуте еврејски членови, како што бич бразилско-литванскиот уметник Сегал, се соочил со особено суров прогон и брзо емигрирале од Германија; самиот Сегал се преселил во Бразил.
Наводи
Надворешни врски
http://www.spaightwoodgalleries.com/Pages/Felixmuller.html http://www.moma.org/collection_ge/browse_results.php?criteria=O:AD:E:34110%7CA:AR:E:3&role=3 https://web.archive.org/web/20120813083521/http://www.mariabuszek.com/kcai/Expressionism/Readings/Brrn2ndGen.pdf http://bilder.buecher.de/zusatz/27/27952/27952975_lese_1.pdf http://www.felixmuller-conrad.com/index.shtml