Глорија Ричардсон Дендриџ (моминско Глорија Сент Клер Хејс; 6 мај 1922 - 15 јули 2021) ― активистка за граѓански права од Соединетите Држави, најпозната како водач на Кембричкото движење, дејствие за граѓански права во раните 1960-ти во Кембриџ, Мериленд, на источниот брег. Признаена како главен лик во Движењето за граѓански права, таа била една од потписничките на „Договорот од Кембриџ“, потпишан во јули 1963 година со државниот обвинител Роберт Ф. Кенеди и државните и месните функционери. Тоа било обид за помирување и посветеност на промени по немирите еден месец претходно.
На Маршот во Вашингтон за работни места и слобода во август 1963 година, Ричардсон и пет други жени биле почестени со тоа што седнале на сцената во Споменикот на Линколн, но ниту една од жените не била поканета да зборува пред толпата. Следната година, Ричардсон се преселила во Њујорк, каде што работела таму во Харлем за граѓански права и економски развој. Ран живот и образование Глорија Сент Клер Хејс била родена во 1922 година како син на Џон и Мејбл (моминско Сент Клер) Хејс во Балтимор, Мериленд, најголемиот град во сојузната држава. Нејзината мајка била дел од богатото семејство Сент Клер од Кембриџ, Мериленд, кое поседувало и управувало со успешна продавница за храна и погребален дом. Нејзиното семејство било вклучено и во политиката. Нејзиниот дедо по мајчина линија бил Херберт М. Сент Клер, стопанственик, вложувач во недвижности и член на општинскиот совет во Кембриџ, Мериленд, 50 години, служејќи од 1912 до 1946 година."Gloria Hayes Richardson: Leader of the Cambridge Nonviolent Action Committee (CNAC)." Westside Gazette.Dixon, Janelle Harris, How Gloria Richardson's Look of Righteous Indignation Became a Symbol of No Retreat, Smithsonian, 9 февруари 2022 Еден од браќата на Мејбл, Фредерик Д. Сент Клер, бил адвокат во државата Мериленд. Нејзините предци биле слободни црнци уште од пред Граѓанската војна. За време на ограничувањата на Големата депресија, семејството Хејс се преселило во Кембриџ, каде што Мејбл пораснала.
Од мала возраст, Глорија имала силна личност негувана од нејзините родители и баба и дедо по мајка. Таа развила силно чувство за заедница и почна да ги образува своите ставови за прашања поврзани со човековите права, како што е расизмот. Таа посетувала државно училиште во соседството. Нејзините родители ја охрабрувале да зборува и да се чувствува удобно пред големи групи, како што е настапувањето во програмите на неделното училиште. Младата Хејс се спротивставила на она што нејзините родители го сметале за почитувано однесување за девојчиња од богати семејства. Нејзината независност и упорност подоцна биле прикажани и во нејзината работа за граѓански права. Иако била свесна за семејните привилегии, таа сфатила дека нејзината диплома за завршено високо образование, општествената положба на нејзиното семејство и нивното навигирање низ линијата на бои во Кембриџ не ѝ обезбедуваат на неа или на нејзиното семејство вистинска заштита. Нејзините баба и дедо секогаш ја учеле да ги цени луѓето според нивните постапки, а не според нивниот општествено-економски статус.
Семејството Хејс било образовано и релативно богато, но сепак претрпеле расна неправда. Најважно од сè, таткото на Глорија, Џон Хејс, починал од срцев удар поради недостаток на медицинска нега во близина достапна за црнците. Тоа ја принудило младата жена да сфати дека расизмот е прашање на живот и смрт.
Црнците мажи можеле да гласаат во Мериленд уште од еманципацијата по Граѓанската војна . (Жените биле додадени кога 19-тиот уставен амандман стапил на сила во 1920 година.) Црнците во градот Балтимор воглавно биле сегрегирани во станови во еден од петте одделенија, односно Второто Одделение. Во рамките на тој одделенија, црнците изградиле значителни религиозни и деловни заедници. Тие сè уште живееле според законите и обичаите на Џим Кроу на државата Мериленд во градот воопшто.
Хејс дипломирала социологија во 1942 година на Хауардовиот универзитет, историски црнечки универзитет во Вашингтон. Таа се вклучила во општествениот активизам како студентка протестирајќи со другите во продавницата Peoples Drug, во близина на кампусот, бидејќи продавницата одбивала да вработи црнци работници. На колеџ, таа исто така протестирала во сегрегирана продавница Woolworth's во главниот град, каде што на црнците не им било дозволувано да ручаат на шалтерот во продавницата. Луѓето биле изненадени од нејзиното водство и нејзиниот статус како жена од елитно црнечко семејство. Тие биле навикнати да се справуваат со сиромашни црнкињи кои биле помалку отворени.
Преку нејзините искуства во Вашингтон, таа сфати дека дури и 50 години учество на црнците во правниот систем, тие имале ограничени резултати. Можела да види дека Кембриџ сè уште бил многу сегрегиран и дознала дека црнците страдале од една од највисоките стапки на невработеност за градот со таа големина.
Враќање во Кембриџ Откако Хејс се вратила во Кембриџ по колеџот, таа се омажила за Хари Ричардсон и почнала да ги истражува граѓанските права. Кога општинските власти вработиле црнци како социјални работници, тие требале да им служат само на странки црнци во целосно црнечкиот оддел во градот. Откако била отфрлена за позицијата социјален работник во „црнечкиот“ оддел, таа одлучила да се насочи на своето семејство и граѓанската работа. Во интервју со Роберт Пен Ворен за неговата книга „Кој зборува за црнците?“ (1965), Ричардсон рекла дека во Кембриџ, црнците биле „последните вработени и првите отпуштени“, фраза што важи и за малцинствата на други места.
Кога се развела со Хари Ричардсон, таа била мајка на две ќерки. Работела во аптека и продавница за храна во сопственост на нејзиното семејство во претежно црнечка заедница. Ричардсон изјавила дека нејзиното мајчинство ја поттикнало нејзината активистичка улога.
Ричардсон имала формална функција во Кембричкиот координативен комитет за ненасилство (КККН). Таа исто така служела како советник за возрасни во КККН. Во еден момент таа била единствената црнкиња што раководела со месна агенција за граѓански права. Кога станала сопретседател на Кембричкииот комитетот за ненасилна акција (ККНА), таа почнала да идентификува цели надвор од десегрегацијата. Таа барала економска и општествена правда во домувањето, образованието, можностите за работа и здравствената заштита. Додека била сопретседател на ККНА, Ричардсон добила увид во тоа кому да му верува во постапката на преговори за проширување на правата на црнечката заедница во Кембриџ.
За време на нејзиниот ран активизам, Ричардсон била апсена три пати. Кога првпат била уапсена, судијата В. Лерд ги опишал нејзините тактики како „срам за името на нејзиното семејство“, обидувајќи се да ја засрами и да ја натера да замолчи. Таа продолжила да возвраќа посилно. Таа била позната по вербалните напади, опишувајќи ги националните водачи како „бесмислени насмевки“ поради нивниот неуспех да постигнат значителни промени.
Кембричко движење
Во декември 1961 година, Студентскиот ненасилен координативен комитет (СНКК) ги испратил Реџиналд Робинсон и Вилијам Хансен во Кембриџ за да организираат дејствија за граѓански права. СНКК бил контактиран од активисти во градот. Двајцата млади мажи започнале седечки протести во февруари во знак на протест против сегрегираните објекти. Тие нападнале кина, куглани и ресторани. Дона Ричардсон, ќерката на Глорија, била меѓу студентите кои ги поддржале демонстрантите. Ричардсон и Јоланда Синклер, исто така мајка на еден демонстрант, биле меѓу родителите кои сакале да ја покажат својата поддршка за овие дејствија.Women In The Civil Rights Movement
Во 1961 година, во Кембриџ бил одржан „Возење на слободата“. Црнецот член на општинскиот совет се обидел да ја обесхрабри кампањата наложувајќи дека градот веќе е десегрегиран. На почетокот, Ричардсон ретко учествувала во граѓанска непослушност, бидејќи не можела да ги прифати првичните правила за ненасилство на СНКК.
До 1962 година, движењето за граѓански права добивало на интензитет низ целата земја. Студентите се обиделе да ја десегрегираат јавната сегрегација во објектите во Кембриџ. Во тоа време, градот имал население од околу 11.000 жители, од кои околу една третина биле црнци. Првичните протести, вклучувајќи плакатни и седечки протести, биле мирни. Иако белците со противцрнечко мислење, нападнале демонстранти, полицијата ги уапсила демонстрантите. Протестите не дале резултати сè додека Ричардсон не била избрана да го води движењето и ККНА.
На 13 јануари 1962 година, црнечката заедница во градот ја одржала својата прва демонстрација за граѓански права во 1960-тите. Десетици црнци средношколци, вклучувајќи ја и ќерката на Ричардсон, Дона, им се придружиле на голем број млади мажи и жени од Групата за граѓански интереси (ГГИ) на Балтимор и Конгресот за расна еднаквост (КОРЕ) и двајца членови на СНКК. Ова било резултат на седмици координирано планирање од страна на младите црнците од Кембриџ. Ова било сметано за почеток на движењето за граѓански права во Кембриџ. Првично, кога Ричардсон сакала да се вклучи во протестите, нејзината ќерка Дона ја испрати Ричардсон дома сè додека Ричардсон не можела да гарантира дека таа ќе демонстрира ненасилно, како што другите лица биле обучени да прават. Тоа било обврска што Ричардсон не можела да ја преземе во тоа време; затоа, таа се насочувала на работа со тајната и високо ефикасна мрежа за споделување разузнавачки информации на црнечката заедница, позната како „лоза“. Ричардсон им обезбедила информации на ГГИ и СНКК за тоа како функционира политичкиот систем на Кембриџ и мислењата на црнечката заедница. Нејзината ќерка дејствувала како искра во активистичкото патување на Ричардсон. Преку сведоштво на разни демонстрации во поддршка на активизмот на нејзината ќерка, Ричардсон се борела да остане тивка пред противпротестантите кои ги исмејувале ненасилните групи за граѓански права. Ричардсон била решена да се вклучи во овие прашања за општествена правда. Во тоа време, таа го водела семејниот бизнис, но решила повторно да стане студентка. Таа присуствувала на работилници и посебни заседавања каде што активистите методично се обучувале за ненасилство, за да се спротивстават на омразата од толпите, кои често користеле навреди и понижувачки акти за да спречат мирно собирање. Ова требало да биде обезбедено со Уставот.
Мартовските и априлските демонстрации резултирале со голем број случаи за месниот судски систем каде што Ричардсон и другите обвинети биле судени заедно. Ричардсон била една од повеќе од 50 лица на кои им било судено за обвиненија за нарушување на јавниот ред и мир. Ова стана познато како „Судењето за пени“ и покажа како движењето Кембриџ ги наруши зоните на расна удобност на белечките елити. По прашањето на насилството, Ричардсон имала став дека насилството не е нужно решение, но таа не го осудувала насилството бидејќи верува дека е остаток од фрустрација. Таа еднаш рекла дека „бунтовите се чинеше дека се единственото нешто што Америка го разбира, а расните проблеми на нацијата ги направија бунтовите неизбежни“.
Во јуни 1962 година, од Ричардсон било побарано да помогне во организирањето на Кембричкиот комитет за ненасилна акција (ККНА), првата подружница на СНКК предводена од возрасни. Таа станала негов службен гласноговорник. Организацијата првично била основана во март истата година. Откако ККНА ги анкетирала црнечките заедници, тие ги проширијле целите за да работат за економска еднаквост: да го подобрат домувањето, образованието, вработувањето и здравствената заштита. Многу црнци се бореле со ниски плати или со невработеност.