Салишанските усни наративи се состоеле од корпусот на традиционални наративи на говорниците на салишанските јазици, кои живееле во Британска Колумбија, Канада и во Монтана, Ајдахо, Вашингтон и Орегон во Соединетите Американски Држави.
Секој од многуте народи во овие групи имал свои приказни и секој раскажувач можел да ги толкува на свој начин, но многу од приказните на салишанските народи биле слични и делеле теми и ликови, како и своето историско потекло во прасалишанската култура, а најраните описи на усните традиции на салишанските народи биле збирките на митологијата на Нуксалк (Бела Кула) од антропологот Франц Боас.
Жанрови Многу Салишански народи разликуваат два основни жанра на нарација од кои едниот е традиционални приказни што приближно одговараат на она што на англиски се нарекува мит и кое се одвива во митската доба пред доаѓањето на модерната доба, во кое растенијата, животните и временските феномени се антропоморфизирани и другиот вид приказни кои вклучуваат историски извештаи и „вести“ или информативни приказни.
Една важна разлика помеѓу усните традиции на народот Салиш и западната литература е тоа што традиционалните наративи на Салиш не се сметаат за фиктивни или за резултат на креативноста на нараторот, туку се сметаат како пренос на вистинско знаење за светот како што било пренесено од постарите, а воедно раскажувачот не ја „поседува“ приказната, иако најдобрите раскажувачи им даваат на наративите личен вкус. Наместо тоа, се смета дека приказните постоеле претходно и дека го содржат целото знаење за светот.
Демонстрирајќи го значењето на традиционалните наративи, старецот Џо Калуја од народот Монтана Салиш изјавил:
„Сè што треба да знаете за животот е во којотските приказни - ако само внимателно слушате“
и кога го прашале што се случило со којотот од којотските наративи, а Калуја одговорил:
„Веруваш дека Христос еден ден ќе се врати, нели? Па, и Којотот еден ден ќе се врати.“
Од митологијата на Калиспел, внатрешен народ Салиш
Во некои приказни од раскажувачот Ласав Редхорн, и раскажувачот Домици Мичел, врховното божество се нарекувало Амоткен кој e љубезен, постар човек кој живее сам на небото. Тој создал 5 жени од 5 влакна од неговата глава и ги прашал што сакаат да бидат, а секоја од нив му дала различен одговор: злоба и суровост, добрина, мајка на Земјата, оган, вода, па така Амоткен направил како што сакале и кажал дека злобата ќе владее со Земјата некое време, но добрината ќе победи на крајот.
Литература
Приказни од Лилует, Ренди Бушар и Дороти Кенеди, Victoria Sound Heritage том 6.1, 1977 Метјусон, Лиза и Беверли Френк. Кога бев мала = Јас сакав да квикс : граматичка анализа на шатлантско усни наративи . Јазици на првите народи. Ванкувер: UBC Press, 2005. ISBN 0-7748-1090-4 Белешки
Наводи
Надворешни врски
Раскажувач на приказни „Салиш“, цртани филмови од традиционални приказни со звучни датотеки на „Салиш“ и англиски превод резултати од пребарувањето за „легенди на Салишан“ на native.languages.org Создавање на животните луѓе: Мит за создавање на Оканаган Жената мечка: Легенда од Оканаган за жена киднапирана од гризли мечка Валкано момче: Легенда од Оканаган за жена која се омажила за сонцето Бивер, од легендарната приказна „Зимскиот танц на којотот“, со љубезна дозвола од Центарот Ен'Оукин, веб-страницата „Живи пејзажи“ на Кралскиот музеј на Британска Колумбија
Категорија:Митологии на домородните народи на Северна Америка