Зајдизам

Зајдизмот (или Зајдија, на арапски: الزيدية, аз-Зајдија) е една од гранките на шиитскиот ислам, позната и како „петто-шиизам“ (Fiver Shi'ism), бидејќи нејзините следбеници ги признаваат првите пет имамите од лозата на Али ибн Аби Талиб. Тој се појавил во VIII век по неуспешниот бунт на Зајд ибн Али против Омејадскиот Калифат, и денес е најблиску до сунитскиот ислам меѓу шиитските гранки, со одредени варијации во историјата.

Историја Зајдизмот потекнува од Зајд ибн Али (695–740 н.е.), правнук на Али ибн Аби Талиб и внук на Хусеин ибн Али. Зајд водел бунт против Омејадите во 740 година во Куфа, сметајќи ги за тирани и корумпирани. Неговите следбеници веруваат дека вистинскиот имам мора да се бори против неправдата, за разлика од неговиот брат Мухамед ал-Бакир, кој не учествувал во политички акции. По смртта на Зајд, неговите следбеници формирале посебна гранка, која се проширила главно во Јемен, каде што владеела Зајдиската имаматска држава од IX век до 1962 година, кога била укината со републиканската револуција.

Во историјата, зајдизмот доживеал промени: првично бил блиску до сунитските традиции, но во IX век се поместил кон шиитски позиции, а подоцна, од XV–XVI век, доживеал „сунификација“ поради политички и верски притисоци. Денес, најголем дел од зајдистите живеат во Јемен, каде што се околу 35–40% од населението, особено во северните висорамнини. Тие се поврзани со движењето Хути (Ансар Алах), кое е зајдистичко по потекло, но не сите зајдисти ги поддржуваат.

Категорија:Шиизам