O F (efe) é a sexta letra do alfabeto galego, e representa o fonema fricativo labiodental xordo /f/.
Historia O grafema desta letra deriva da letra fenicia waw, que tiña o valor fonético de . Desta letra derivou a digamma do alfabeto grego, que despois desapareceu. O alfabeto etrusco adoptou a letra digamma, udando o valor fonemático polo de , e con este valor fonético chegou ao alfabeto latino.
Xeroglífico exipcioMaza Proto-semíticoW FenicioW Grego Digamma (W) EtruscoW LatínFT3Ficheiro:Proto-semiticW-01.pngFicheiro:PhoenicianW-01.pngFicheiro:GreekDigamma-01.png40pxFicheiro:RomanF-01.png
Outras representacións No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Foxtrot (ocasionalmente "Florida"). En código Morse é ·· — · .
En formato Unicode, represéntase a minúscula con U+0066 e a maiúscula como U+0046. En código ASCII (ISO 8859-1) é 102 para a minúscula e 70 para a maiúscula. En sistema binario minúscula é 01100110 e maiúscula é 01000110.
Ligaduras thumb|149px|Ligaduras máis comúns de f. Na tipografía xermánica e anglosaxoa, en particular das fontes tipo serif, o f minúsculo é unha das letras xeralmente máis ligadas. Unicode crea ligaduras coas letras f, l, i e t: ff, fi, fl, ffi, ffl e ſt (de U+fb00 a U+fb05).
Usos En química, F é a abreviatura do elemento químico flúor.
Na notación musical anglosaxoa representa a nota de fa.
Notas
Véxase tamén Entradas da enciclopedia que comezan por F
Categoría:Grafémica