Unha metralladora é unha arma de fogo totalmente automática e con canóns raiados deseñada para fogo directo sostido, debido ao seu mecanismo de disparo automático. As armas de fogo automáticas de calibre 20 mm (0,79 polgadas) ou máis clasifícanse como canóns automáticos en lugar de metralladoras. O uso moderno desta palabra refírese ás metralladoras automáticas, que foron precedidas polas metralladoras manuais con algúns detalles automáticos.Marchant-Smith, C.J., & Haslam, P.R., Small Arms & Cannons, Brassey's Battlefield Weapons Systems & Technology, Volume V, Brassey's Publishers, London, 1982, p.169
As metralladoras xeralmente son pesadas, voluminosas e están montadas sobre un afuste. Como clase de armas militares de proxectís cinéticos, as metralladoras están deseñadas para utilizarse principalmente como armas de apoio á infantería e, polo xeral, utilízanse cando se axustan a un bípode ou trípode, un soporte fixo ou unha pesada plataforma de armas para proporcionar estabilidade fronte ao retroceso. Moitas metralladoras tamén utilizan alimentación por cinta e funcionamento por recámara aberta, características que non adoitan atoparse noutras armas de fogo de infantería.
As metralladoras pódense clasificar ademais en metralladoras lixeiras, metralladoras medianas, metralladoras pesadas, metralladoras de uso xeral e armas automáticas de pelotón. As subametralladoras non se clasifican como metralladoras, xa que disparan cartuchos de pistola en lugar de cartuchos de rifle. Descrición xeral das metralladoras modernas miniatura|upright|Metralladora M2 miniatura|upright|esquerda|Un vehículo cunha metralladora pesada Sumitomo M2 montada na parte traseira. A diferenza das armas de fogo semiautomáticas, que requiren pulsar o gatillo por cada disparo, a metralladora está deseñada para disparar de forma continua mentres o gatillo mantense pulsado. Hoxe en día, o termo limítase a armas relativamente pesadas, capaces de proporcionar refachos continuos ou frecuentes de fogo automático mentres haxa munición dispoñible. As metralladoras utilízanse contra a infantaría, avións que voan a baixa altura, pequenas embarcacións e vehículos lixeiros ou sen blindaxe, e poden proporcionar fogo de cobertura (xa sexa directo ou indirecto) ou impor o control dun sector de terreo. vehículos terrestres lixeiramente blindados, e poden proporcionar fogo de cobertura (xa sexa directamente ou indirectamente) ou impor denegación de área sobre un sector de terreo con fogo rasante. Móntanse comunmente en vehículos de ataque rápido, como técnicos para proporcionar potencia de fogo móbil pesada, en vehículos blindados como tanques para atacar obxectivos demasiado pequenos para xustificar o uso do armamento principal ou demasiado rápidos para atacalos con eficacia, e en avións como armamento defensivo ou para ametrallar obxectivos terrestres, aínda que nos avións de combate as metralladoras verdadeiras foron substituídas na súa maioría por canóns rotativos de gran calibre.
Na práctica, algunhas metralladoras proporcionan fogo de cobertura case continuamente durante horas, aínda que outras armas automáticas se sobrecalientan despois de menos dun minuto de uso. Por mor de que se quentan moito, a práctica totalidade de metralladoras conten con recámara aberta, para permitir a refrixeración por aire entre refachos e evitar o autoencendido dun cartucho cando se deixa de disparar. Tamén existen outro sistema de refrixeración do canón, como as aletas no exterior do mesmo, ou forzando a circulación do aire, como na metralladora Lewis. Case todos os deseños contan cun sistema de canón extraíble para substituílo rapidamente cando se quenta.
Aínda que se subdividan en lixeiras, medias, pesadas ou de uso xeral, incluso as metralladoras máis lixeiras tenden a ser substancialmente máis grandes e máis pesadas que outras armas automáticas. A arma automática de equipo, coñecida coas siglas SAW (do inglés Squad Automatic Weapons) é unha variación da metralladora lixeira e require un só operador (ás veces cun asistente para transportar municións). As metralladoras medias e pesadas van montadas nun trípode ou nun vehículo; cando se traen a pé, a metralladora e o equipo asociado (trípode, municións, canóns de reposto) requiren un equipo de membros adicionais.
A maioría das metralladoras están alimentadas por cinta, aínda que algunhas metralladoras lixeiras aliméntanse a partir dun tambor ou un cargador. As metralladoras lixeiras están deseñadas para proporcionar apoio de fogo móbil a unha escuadra e adoitan ser armas refrixeradas por aire, equipadas cun cargador de caixa ou tambor e un bípode; poden utilizar cartuchos de rifle de tamaño completo, pero os modelos modernos adoitan utilizar cartuchos intermedios. As metralladoras medianas utilizan cartuchos de rifle de tamaño completo e están deseñadas para ser utilizadas desde posicións fixas montadas sobre un trípode. O termo «metralladora pesada» orixinouse na primeira guerra mundial para describir as metralladoras medianas de gran peso, e mantívose na segunda guerra mundial coas réplicas xaponesas Hotchkiss M1914; con todo, hoxe en día utilízase para referirse ás armas automáticas cun calibre de polo menos 12,7 mm, pero menos de 20 mm. Unha metralladora de uso xeral adoita ser unha metralladora lixeira que pode utilizarse cun bípode e un tambor na súa función de metralladora lixeira, ou cun trípode e unha cinta de alimentación na súa función de metralladora media. miniatura|upright|Unha DShK no papel pesado As metralladoras adoitan ter miras metálicas simples, aínda que cada vez é máis habitual o uso de miras ópticas. Un sistema de puntaría habitual para o fogo directo consiste en alternar balas sólidas («balas») e balas trazadoras (normalmente unha bala trazadora por cada catro balas sólidas), de modo que os tiradores poidan ver a traxectoria e «acompañar» o fogo até o obxectivo, así como dirixir o fogo doutros soldados. miniatura|upright|Unha metralladora calibre .50 metralladora M2: o deseño de John Browning foi un dos deseños de metralladora máis antigos e exitosos. Moitas metralladoras pesadas, como a Browning M2 con catuchos .50 BMG, son o suficientemente precisas como para alcanzar obxectivos a grandes distancias. Durante a guerra de Vietnam, o francotirador Carlos Hathcock estableceu a marca de disparo a longa distancia a 2250 m cunha metralladora pesada calibre .50 que equipara cunha mira telescópica.Henderson, Charles (2005). Marine Sniper. Berkley Caliber. . Isto levou á introdución de rifles de francotirador antimaterial de calibre .50, como o Barrett M82.
Outras armas automáticas subdividense en varias categorías segundo o tamaño da bala utilizada, e se o cartucho se dispara desde unha recámara cerrada ou aberta, e se a acción utilizada é bloqueada ou é algunha forma de retroceso.
As armas de fogo totalmente automáticas que utilizan munición de calibre de pistola denomínanse pistolas metralladoras ou metralletas, principalmente en función do seu tamaño; as que utilizan cartuchos de escopeta denomínanse case sempre escopetas automáticas. O termo arma de defensa persoal (PDW) aplícase ás veces ás armas que disparan munición perforante específica, que doutro xeito se considerarían pistolas metralladoras ou subfusis, pero non está definido con especial precisión e utilizouse historicamente para describir unha gama de armas que van desde os subfusis normais até os fusís de asalto compactos. O fusil con selector de tiro ou fogo que dispara cartuchos de fusil de alta potencia con recámara pecha denomínase fusil de combate, mentres que o fusil cun cartucho intermedio denomínase fusil de asalto.
Os rifles de asalto son un compromiso entre o tamaño e o peso dunha metralleta de calibre de pistola e un rifle de combate de tamaño completo, disparan cartuchos intermedios e permiten opcións de fogo semiautomático e refachos ou automático (disparo selectivo), ás veces con ambas as opcións presentes.
Algúns fusís automáticos (como o Browning Automatic Rifle) foron deseñados como unha arma dun elevado ciclo de fogo para dar cobertura ás tropas, polo cal requiren unha capacidade de substitución rápida de cargadores para conseguir fogo continuado. Poden ser operadas pola persoa que dispara a arma, ou por un membro auxiliar do equipo que proporcione a munición e os cargadores. O fusil de asalto, pola contra, xeralmente está concibido por un ciclo de traballo máis intermitente, e foi deseñado para ser a arma individual do soldado, polo que pode ser transportado e utilizado facilmente por unha soa persoa.
Ciclo de disparos miniatura|upright|Impacto directo miniatura|upright|Pistón de gas Moitas metralladoras son do tipo recámara pechada e seguen este ciclo:
Tirar (manualmente ou eléctricamente) do conxunto do ferrollo/portaferrollo cara atrás mediante a panca de martelar ata que o portaferrollo encaixe nun gatillo e permaneza na posición traseira ata que se active o gatillo, o que fai que o portaferrollo móvase cara a adiante Cargar unha nova bala na recámara e bloquear o ferrollo Disparar a bala mediante un percusor ou un martelo (excepto no caso das armas de calibre medio para avións que utilizan cebos de aceso eléctrico) que golpea o cebador e acende a pólvora cando o ferrollo alcanza a posición de bloqueo. Desbloqueo e extracción do casquillo usado da recámara e expulsión da arma mentres o ferrollo móvese cara atrás. Carga da seguinte bala na recámara. Normalmente, a tensión do resorte de retroceso (tamén coñecido como resorte principal) empuxa o ferrollo cara atrás e unha leva extrae a nova bala do dispositivo de alimentación, a cinta ou a caixa. O ciclo repítese mentres o operador manteña activado o gatillo. Ao soltar o gatillo, restablécese o mecanismo de disparo mediante o accionamento dun gatillo, de modo que a arma deixa de disparar co ferrollo completamente cara atrás.
O funcionamento é basicamente o mesmo para todas as armas de fogo automáticas de recámara pecha, independentemente do medio de activación destes mecanismos. Tamén hai formatos de varias recámaras, como o revólver canón, e algúns tipos, como a metralladora Schwarzlose, etc., que non bloquean a recámara, senón que utilizan algún tipo de retroceso retardado. Deseño miniatura|upright|Mecanismo de recarga da metralladora Lewis A maioría das metralladoras modernas son do tipo de peche, e destas, a maioría utiliza o principio de recarga accionada por gas, que extrae parte do gas propulsor do cartucho disparado e utiliza a súa presión mecánica para desbloquear o ferrollo e repetir a acción. A primeira delas foi inventada, en 1892, polos irmáns franceses Claire, que patentaron un rifle accionado por gas, que incluía un cilindro de gas. A metralladora PK rusa é un exemplo máis moderno. Outro formato eficaz e moi utilizado é o tipo accionado por retroceso, que utiliza a enerxía do retroceso da arma para o mesmo fin. As metralladoras, como a M2 Browning e a MG42, son deste segundo tipo. Unha leva unha panca ou actuador que absorbe parte da enerxía do retroceso para accionar o mecanismo da arma.