Maureen E. Raymo, nada en Os Ánxeles en 1959, é unha climatóloga e xeóloga estadounidense. É cofundadora da Columbia Climate School, directora do Observatorio da Terra Lamont- Doherty da Universidade de Columbia, profesora de Ciencias da Terra e do Medio Ambiente e directora do Repositorio Central Lamont- Doherty do Observatorio da Terra da Universidade de Columbia.
Raymo fixo un traballo pioneiro sobre as idades xeolóxicas, o rexistro xeolóxico da temperatura e o clima, examinando e teorizando o arrefriamento e o quecemento do globo e as transicións nos ciclos da idade do xeo. O seu traballo sustenta as ideas fundamentais da paleoceanografía, incluíndo a hipótese do levantamento, o "problema dos 41.000 anos", o paradoxo do nivel do mar do Plioceno e a pila Lisiecki-Raymo δ18O.
En 2014 foi a primeira muller en gañar a Medalla Wollaston de xeoloxía.
Traxectoria Raymo recibiu a súa licenciatura en xeoloxía pola Universidade de Brown en 1982, e en 1985 recibiu o seu mestrado en xeoloxía pola Universidade de Columbia, seguida do seu doutoramento en 1989.
É coñecida pola súa contribución (xunto con William Ruddiman e Philip Froelich ) á hipótese Uplift-Weathering, segundo a cal o levantamento de áreas como a meseta tibetana tería contribuído ao arrefriamento da superficie. Durante as fases de formación das cordilleiras, hai moitos minerais na superficie que poden interactuar quimicamente co dióxido de carbono . Durante o proceso de alteración química prodúcese unha clara eliminación de CO 2 da atmosfera, como consecuencia do cal a temperatura do chan diminúe. Ela e os seus colegas inicialmente formularon a hipótese de que medir as proporcións de isótopos de estroncio (Sr) nos sedimentos oceánicos profundos podería validar a hipótese de Uplift-Weathering, pero pronto recoñeceron que existían ambigüidades nas fontes de Sr no océano. Despois de máis de vinte anos, a hipótese segue sendo debatida e estudada.
Raymo tamén é coñecida polo seu traballo interdisciplinar, en particular o uso da paleoceanografía para comprender mellor a circulación termohalina e o ritmo das idades xeadas no Plistoceno e Plioceno e como se relacionan cos cambios no forzamento orbital e a dinámica climática de Milanković. Raymo, xunto coa súa colaboradora Lorraine Lisiecki, fixo importantes contribucións á ciencia do paleoclima e á estratigrafía mediante a análise dos isótopos de osíxeno dos foraminíferos de mostras de sedimentos oceánicos profundos, incluída a publicación do rexistro de pila de isótopos estables de osíxeno dos foraminíferos bentónicos de 5 millóns de anos de antigüidade moi utilizados.
Premios e recoñecementos Raymo é membro da American Geophysical Union e da American Association for the Advancement of Science . En 2016 foi elixida membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, e en 2014 foi a primeira muller en recibir a prestixiosa Medalla Wollaston, o máximo galardón da Sociedade Xeolóxica de Londres. Nese mesmo ano recibiu a medalla Milutin Milankovic na European Geosciences Union polo seu traballo na resolución dos grandes problemas da paleoclimatoloxía. European Geosciences Union - Milutin Milankovic Medal 2014
En 2019 recibiu a Medalla Maurice Ewing pola American Geophysical Union.
En 2002 foi incluída pola revista ilustrada Discover nunha lista das 50 mulleres máis importantes da ciencia.
Notas
Categoría:Xeólogos dos Estados Unidos de América Categoría:Nados en 1959