Coñécese como desenvolvemento en fervenza un enfoque metodolóxico da xestión de proxectos de software onde cada unha das fases se executa de maneira secuencial, sen saltos atrás nin modificacións. É un dos enfoques tradicionais.
Concepto O modelo de desenvolvemento en fervenza, modelo en fervenza ou ás veces coñecido polo seu termo en inglés de waterfall, é unha metodoloxía de xestión de proxectos de software, onde: cada unha das fases segue unha orde secuencial non se comeza unha fase ata que estea rematada a anterior non se volve atrás no proceso cara a fases anteriores. Denomínase de fervenza porque a representación gráfica máis habitual é unha especie de escada descendente, onde cada unha das fases comeza a partir do produto elaborado na fase anterior.
350px|miniatura|Modelo en fervenza, onde o progreso do proxecto se representa con frechas que van de esquerda á dereita e de riba abaixo.
Foi unha das primeiras conceptualizacións metodolóxicas da xestión de proxectos enfocada ao software: aínda que houbo presentacións anteriores, a versión orixinal propúxoa o programador estadounidense Winston Royce en 1970, nun artigo onde describía precisamente modelos de desenvolvemento que non funcionaban axeitadamente. Royce non denominou este modelo de fervenza, pois este nome é posterior. O modelo revisárono posteriormente revisada Barry Boehm en 1980 e Ian Sommerville en 1985Cataldi, Z., Lage, F., Pessacq, R. e García Martínez, R. Ingeniería de software educativo. .
Vantaxes e inconvenientes O modelo en fervenza é intuitivo e popular. Con respecto a outros modelos áxiles ou iterativos, unha das principais vantaxes é que os equipos poden funcionar de xeito relativamente autónomo, e en teoría o tempo dedicado a reunións, revisións e xestión (non-produtivo), debería ser menor. Ademais, permite unha orzamentación fixa, é dicir, pode facerse un cálculo previo dos recursos que vai levar o proxecto e transformar este cálculo nunha estimación económica.
Porén, non é un método receptivo aos cambios. Nun proxecto ideal os requisitos para desenvolver un proxecto serían claros, non habería erros nin no deseño nin na programación, e o produto resultante cumpriría as expectativas do cliente ao 100%. Porén, na práctica o carácter dinámico do contorno e a duración da execución dos proxectos fai que isto non sexa así: para tentar resolver estes problemas naceron revisións do desenvolvemento en fervenza, como o modelo en uve ou o modelo de dentes de serra, entre os modelos secuenciais, ou mesmo os modelos iterativos ou áxiles.
Fases típicas As fases do desenvolvemento en fervenza dependen do tipo de proxecto e da composición do equipo: proxectos máis complexos ou con equipos maiores adoitan ter máis fases, detallando máis os pasos ou implicando distintos departamentos ou roles, mentres que os proxectos máis simples e os equipos máis pequenos reducen e agrupan as fases. A xeito de orientación podemos presentar o seguinte modelo de fases. Loxicamente, distintos equipos denominarán estas fases con termos diferentes.
Especificación, a fase onde se describe como debe funcionar o software, é dicir, onde se interpretan as necesidades do cliente. Análise, a fase en que se define o funcionamento da arquitectura, das bases de datos etcétera. Deseño, cando se describe o funcionamento proposto para o software, incluídas as súas interfaces. Codificación, cando se fai a programación informática escribindo o código. Testaxe. Implementación e integración. A fase de implementación, é dicir, de encaixe deste software no sistema máis grande, ou de publicación se for o caso) pode darse antes ou despois da testaxe, dependendo das características do proxecto. Mantemento. Notas
Categoría:Enxeñaría de software