Мікалай Пятровіч Румянцаў ( — ) — расійскі дзяржаўны дзеяч, які ў гады Напалеонаўскіх войнаў займаў пасаду .
Вядомы таксама як мецэнат, калекцыянер, заснавальнік , заступнік . Ганаровы член Імператарскай Расійскай акадэміі (1819). Сын военачальніка Пятра Аляксандравіча Румянцава.
Біяграфія 1762—1774 — ваенная служба. 1774—1801 — на грамадзянскай службе, у дзяржаўных установах. 24 лістапада 1792 года ўзнагароджаны ордэнам Св. Аляксандра Неўскага. З 1798 года ўзначаліў Дэпартамент водных камунікацый. Дэпартамент у 1809 годзе быў пашыраны і перайменаваны ва Упраўленне вадзянымі і сухапутнымі зносінамі. Адным з поспехаў Румянцава на гэтай пасадзе лічыцца будаўніцтва (адкрыта ў 1810) . 1802—1808 — Міністр хлеба і зямель. 1807—1814 — Міністр замежных спраў. 15 верасня 1812 г. узнагароджаны шведскім Ордэнам Серафімаў. 1808—1810 — Намеснік старшыні Дзяржаўнага савета. З 1809 — Дзяржаўны канцлер. Перакананы франкафіл, прыхільнік дружалюбных адносін з Напалеонам. Пасля нападу Францыі на Расію яго (у ліпені 1812) разбіў паралюш. 1810—1812 — Старшыня Дзяржаўнага савета. Пасля 1814 г. у адстаўцы. абраны ганаровым членам Імператарскай Расійскай акадэміі.
Памёр у Санкт-Пецярбургу. Пахаваны ў Гомелі, у Петрапаўлаўскім саборы.
У Гомелі ўстаноўлены помнік Мікалаю Румянцаву.
Пры ідэйнай падтрымцы М. Румянцава і за яго грошы ў 1824 г. у Маскве быў выдадзены ўкладзены І. Грыгаровічам «Беларускі архіў старажытных грамат». У сваіх лістах І. Грыгаровічу ў красавіку і маі 1824 г. М. Румянцаў рэкамендаваў прыкласці да выдання архіва індэкс беларускіх слоў. З той прычыны, што к канцу вясны 1824 г. «Беларускі архіў старажытных грамат» ужо фактычна быў падрыхтаваны да друку, слоўнік да гэтай працы прыкладзены не быў.
Мікалай Пятровіч Катэгорыя:Паслы Расіі ў Германіі Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Расійскай імперыі Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі Катэгорыя:Міністры замежных спраў Расійскай імперыі Катэгорыя:Мецэнаты Расійскай імперыі Катэгорыя:Канцлеры Расійскай імперыі