Лонг-Айленд ( — «Доўгі востраў») — нізінны востраў ў Атлантычным акіяне паблізу вусця ракі Гудзон на паўночным усходзе ЗША, на поўдні штата Нью-Ёрк. Заходняе ўзбярэжжа аддзелена ад мацерыка пратокай Іст-Рывер, паўночнае — пралівам Лонг-Айленд, з паўднёвай часткі і ўсходу абмываецца Атлантычным акіянам. Уздоўж усяго паўднёвага ўзбярэжжа цягнуцца бар’ерныя астравы, званыя «Знешнім бар’ерам», у склад якіх уваходзяць астравы Лонг-Біч[, Барнум, Джонс-Біч, Файр-Айленд і Уэстгемптан; «Вонкавы бар’ер» распасціраецца на 121 км уздоўж паўднёвага берага Лонг-Айленда, ад паўвострава Ракавей у Нью-Ёрку да ўсходняй часткі заліва Шынекокі ў акрузе Сафалк. Востраў складаецца з чатырох акруг, дзве з іх — Бруклін (самы вялікі па колькасці насельніцтва) і Куінс (самы вялікі па тэрыторыі з акруг Нью-Ёрка) — з’яўляюцца дзвюма з пяці частак (бара) Нью-Ёрка. Іншыя два — Наса і Сафалк — складаюць прыгарадную частку, звычайна менавіта іх маюць на ўвазе мясцовыя жыхары пад «Лонг-Айлендам». Літаратура
Катэгорыя:Астравы Атлантычнага акіяна