міні|Гіпатэтычны прататып плывучага фарпоста, які вывучае каланізацыю Венеры на вышыні каля 40 км над паверхняй, падтрымліваецца торам, запоўненым вадародам і кіслародам. Абарона ад каранальных выпраменьванняў забяспечваецца высуўной антэнай з майлару, кеўлару альбо алюмінія і адсекамі-сховішчамі, акружанымі вадой. Іх таксама можна спалучаць з кіслародам для атрымання вады і энергіі. Падчас цыклу адходаў брудная вада падвяргаецца ўздзеянню сонечнага ультрафіялетавага выпраменьвання, якое аддзяляе малекулы вадароду і кіслароду, каб перазапусціць цыкл. Бачна ўверсе справа, сонечнае святло адбіваецца ад Зямлі і Месяца. Каланізацыя Венеры была прадметам шматлікіх твораў навуковай фантастыкі яшчэ да пачатку касмічных палётаў і дагэтуль абмяркоўваецца як з фантастычнага, так і з навуковага пункту гледжання. Аднак, з адкрыццём надзвычайна варожага паверхневага асяроддзя Венеры ўвага ў асноўным пераключылася на каланізацыю Месяца, Меркурыя і Марса, а прапановы па Венеры звязаны са стварэннем калоніі, якая плавае ў верхніх слаях сярэдняй атмасферы, і з . Прычыны каланізацыі
Каланізацыя космасу з’яўляецца крокам за межы засваення космасу і мяркуе сталую або працяглую прысутнасць людзей у навакольным асяроддзі па-за Зямлёй. Стывен Хокінг сцвярджаў, што каланізацыя космасу з’яўляецца лепшым спосабам забяспечыць выжыванне чалавека як віду. Іншыя прычыны каланізацыі космасу ўключаюць эканамічныя інтарэсы, доўгатэрміновыя навуковыя даследаванні, якія лепш за ўсё праводзяцца людзьмі ў адрозненне ад рабатызаваных касмічных зондаў, і чыстая цікавасць. Акрамя таго, Венера — другая па велічыні камяністая планета Сонечнай сістэмы і бліжэйшы сусед Зямлі, што робіць яе патэнцыйнай мэтай. Перавагі Венера мае пэўнае падабенства з Зямлёй, якое, калі б не варожыя ўмовы, магло б істотна аблегчыць каланізацыю ў параўнанні з іншымі магчымымі напрамкамі. Гэтыя падабенствы і блізкасць арбіт дзвюх планет прывялі да таго, што Венеру сталі зваць «планетай-сястрой» Зямлі.
У цяперашні час не ўстаноўлена, ці дастаткова сілы прыцягнення Марса (якая складае 0,38 ад зямной) для таго, каб пазбегнуць дэкальцыфікацыі костак і страты цягліцавага тонусу, якая назіраецца ў касманаўтаў, якія падвяргаліся ўздзеянню мікрагравітацыі. У адрозненне ад Марса, Венера блізкая па памерах і масе да Зямлі, што прыводзіць да блізкасці сіл прыцягнення на паверхнях (0,904 g), што, верагодна, будзе дастатковым для прадухілення праблем са здароўем, злучаных з бязважкасцю. Большасць іншых планаў засваення космасу і каланізацыі сутыкаюцца з асцярогамі адносна шкоднага ўплыву працяглага ўздзеяння недастатковай ці нулявой сілы цяжару на апорна-рухальны апарат чалавека (маецца на ўвазе менавіта сіла цяжару, меншая, чым на Зямлі).
З-за адноснай блізкасці Венеры да Зямлі дастаўляць туды грузы і забяспечваць сувязь прасцей, чым для іншых аб’ектаў Сонечнай сістэмы. Пры сучасным развіцці тэхнікі на Венеру адбываюцца кожныя 584 дні, у параўнанні з 780 днямі для Марса. Час палёту таксама некалькі карацей; зонд «», які прыбыў на Венеру ў красавіку 2006 года, правёў у дарозе не больш за пяць месяцаў, у параўнанні з амаль шасцю месяцамі, якія спатрэбіліся зонду «Mars Express». Гэта тлумачыцца тым, што пры бліжэйшым падыходзе Венера знаходзіцца на адлегласці (25 мільёнаў міль) ад Зямлі (прыблізна роўнай рознасці радыусаў арбіт планет) у параўнанні з 55 мільёнамі км (34 мільёнаў мілі) для Марса, што робіць Венеру найбліжэйшай да Зямлі планетай.
Гл. таксама Тэрафармаванне Венеры Спасылкі Colonization of Venus — NASA Technical Reports Server
Катэгорыя:Каланізацыя космасу