Уладзі́мір Ціхамі́раў (канец XIX — пачатак XX стагоддзя — пасля 1933) — беларускі і латвійскі тэатральны рэжысёр, дырыжор, грамадскі і палітычны дзеяч. Адзін з актывістаў беларускай дыяспары ў міжваеннай Латвіі.
Біяграфія Палітычная дзейнасць У канцы 1920-х гадоў Уладзімір Ціхаміраў актыўна ўключыўся ў палітычнае жыццё беларускай меншасці ў Латвіі. Улетку 1928 года ён разам з Кастусём Езавітавым, Алесем Сальцэвічам і Аркадзем Райко стаў адным з заснавальнікаў і кіраўнікоў беларускай секцыі Латвійскай партыі незалежных сацыялістаў (ЛПНС). Напярэдадні парламенцкіх выбараў у Сойм ён быў прызначаны сакратаром спецыяльнай камісіі па выбарах, якая займалася падрыхтоўкай агульных прынцыпаў выбарчай стратэгіі беларусаў.
Тэатральная дзейнасць Найбольш прыкметны ўнёсак Уладзімір Ціхаміраў зрабіў у развіццё беларускага тэатральнага мастацтва на Латгальшчыне. З утварэннем Таварыства беларускага тэатра ў Латвіі (ТБТЛ) у 1927 годзе кіраўніцтва арганізацыі запрасіла яго на пасаду кіраўніка тэатральнага аркестра пры Дзвінскім аддзеле ТБТЛ.
У 1932 годзе Ціхаміраву была даручана пасада галоўнага рэжысёра дзвінскай трупы (ён замяніў на гэтай пасадзе Станіслава Мельнікава і Канстанціна Александровіча). У тэатральным сезоне 1931/1932 гадоў ён выступіў рэжысёрам трынаццаці спектакляў. Самымі маштабнымі яго працамі сталі пастаноўкі «Здрада» і «На Полацкім замчышчы» (аўтарства Вольгі Сахаравай), якія прайшлі ў Дзвінскім чыгуначным тэатры і сабралі рэкордную для таго часу колькасць гледачоў — да 2500 чалавек. У 1933 годзе пад яго рэжысурай рэпертуар папоўніўся п'есамі «Ружовае павуцінне» Якава Мамантава і «Авечая крыніца» Лопэ дэ Вэгі.
Уладзімір Ціхаміраў быў прыхільнікам павышэння прафесійнага мастацкага ўзроўню беларускага тэатра. Ён жорстка крытыкаваў практыку пастановак «лёгкіх жарцікаў» выключна для задавальнення непатрабавальнай вясковай публікі. Рэжысёр падкрэсліваў, што тэатр не павінен абмяжоўвацца толькі нацыянальна-прапагандысцкімі мэтамі, а мусіць у першую чаргу служыць сапраўднаму мастацтву.
Навукова-краязнаўчая праца 27 ліпеня 1932 года Уладзімір Ціхаміраў быў афіцыйна прыняты ў склад сябраў Беларускага навукова-краязнаўчага таварыства ў Латвіі (БНКТЛ) і ўвайшоў у касцяк яго актыву на Дзвіншчыне.
У жніўні 1932 года па даручэнні кіраўніцтва БНКТЛ ён наладзіў сувязь з братам памерлага ў Дзвінску дзеяча БНР Яўгена Ладнова. У выніку паспяховых перамоў Ціхаміраў здолеў атрымаць для архіва таварыства частку рэчаў нябожчыка, у тым ліку яго дыпламатычны пашпарт БНР. Акрамя таго, летам 1932 года кіраўнік БНКТЛ Кастусь Езавітаў даручыў яму арганізацыю прыёму ў Дзвінску эстонскага даследчыка-мовазнаўца Вілема Эрнітса, каб пазнаёміць яго з беларускімі настаўнікамі і інтэлігенцыяй.
Далейшы лёс Уладзіміра Ціхамірава пасля 1933 года невядомы.
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры Латвіі Катэгорыя:Дырыжоры Латвіі Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі