London Calling — трэці студыйны альбом англійскага рок-гурта The Clash. Першапачаткова ён быў выпушчаны як падвойны альбом у Вялікабрытаніі 14 снежня 1979 года лэйблам CBS Records, а ў ЗША — у студзені 1980 года лэйблам Epic Records. Гурт The Clash запісаў альбом з прадзюсарам Гаем Стывенсам у лонданскай студыі Wessex Sound Studios на працягу пяці-шасці тыдняў, пачынаючы са жніўня 1979 года, пасля змены кіраўніцтва і перыяду творчага крызісу аўтараў песень Джо Страмера і Міка Джонса. Спалучаючы традыцыйнае панк-рокавае гучанне і эстэтыку новай хвалі, London Calling адлюстроўвае ўзрастаючую цікавасць гурта да стыляў, якія выходзяць за рамкі іх панк-каранёў, у тым ліку рэгі, рокабілі, ска, рытм-энд-блюз з Новага Арлеана, поп, лаўндж-джаз і хард-рок. Тэматыка тэкстаў — сацыяльная дыслакацыя, беспрацоўе, расавыя канфлікты, ужыванне наркотыкаў і абавязкі дарослага жыцця.
Альбом меў поспех, трапіўшы ў дзясятку лепшых у Вялікабрытаніі, а яго галоўны сінгл «London Calling» — у дваццатку лепшых. Альбом быў прададзены ў колькасці больш за пяць мільёнаў копій па ўсім свеце і атрымаў плацінавы статус у ЗША пры продажах у адзін мільён. Ён таксама атрымаў шырокае прызнанне крытыкаў і рэтраспектыўна быў названы адным з найвялікшых альбомаў усіх часоў. У спісе 500 найвялікшых альбомаў усіх часоў часопіса Rolling Stone «London Calling» заняў 8-е месца ў выданнях 2003 і 2012 гадоў і 16-е месца ў выданні 2020 года. У 2010 годзе ён стаў адным з дзесяці класічных альбомаў брытанскіх выканаўцаў, вокладкі якіх былі ўвекавечаны на паштовай марцы Вялікабрытаніі, выпушчанай Каралеўскай поштай.
Перадгісторыя У сваім другім альбоме Give 'Em Enough Rope (1978) гурт The Clash пачаў адыходзіць ад панк-рокавага гучання. Падчас гастроляў па Злучаных Штатах у 1979 годзе яны выбралі на разагрэве такіх выканаўцаў, як рытм-энд-блюзавыя выканаўцы Бо Дзідлі, Sam & Dave, Лі Дорсі і Screamin' Jay Hawkins, а таксама неатрадыцыйнага кантры-выканаўца Джо Элі і панк-рокабілі-гурт The Cramps. Усё большая цікавасць The Clash да рок-н-ролу натхніла іх на стварэнне альбома London Calling.
Пасля запісу альбома «Give 'Em Enough Rope» гурт «The Clash» разышоўся са сваім менеджарам Бернардам Роўдсам. Гэта азначала, што ім давялося пакінуць рэпетыцыйную студыю ў Кэмдэн-Таўне. Тур-менеджар Джоні Грын і барабаншчык Бэйкер знайшлі новае месца для рэпетыцый — студыю Vanilla Studios — у задняй частцы гаража ў Пімліка.Sweeting, Adam. «Death or Glory». Uncut. October 2004. p. 58.
Гурт The Clash прыбыў на лэйбл Vanilla ў маі 1979 года, не падрыхтаваўшы новых песень для свайго трэцяга альбома. Асноўныя аўтары песень Мік Джонс і Джо Страмер перажылі перыяд творчага крызісу і не пісалі новых песень больш за год; нядаўна выпушчаны міні-альбом гурта Cost of Living уключаў кавер-версію і тры іншыя песні, якія былі напісаны больш чым годам раней.
Ацэнкі крытыкаў «London Calling» атрымаў шырокае прызнанне крытыкаў. Рэцэнзуючы альбом для The New York Times у 1980 годзе, Джон Роквел казаў: «Гэта альбом, які ўвасабляе ўсю першабытную энергію the Clash, спалучае яе з бліскучай прадзюсарскай працай Гая Стывенса і раскрывае глыбіню вынаходніцтва і творчасці, якую наўрад ці абяцала ранейшая творчасць гурта». Чарльз Шаар Мюрэй напісаў у NME, што гэта першы альбом, які адпавядае ажыятажу вакол гурта, а крытык Melody Maker Джэймс Трумэн сказаў, што the Clash «адкрылі сябе», прыняўшы амерыканскія музычныя стылі. Том Карсан з часопіса Rolling Stone сцвярджаў, што музыка ўслаўляе «рамантыку рок-н-рольнага бунту», дадаўшы, што яна дастаткова шырокая, захапляльная і трыумфальна жывая, каб пакінуць слухачоў «не толькі ў захапленні, але і ўзнёслымі і трыумфальна жывымі». У пяцізоркавай рэцэнзіі журналіст Down Beat Майкл Голдберг сказаў, што the Clash стварылі «класічны рок-альбом, які літаральна вызначае стан рок-н-ролу і па якім трэба будзе ацэньваць лепшыя творы [1980-х]». Некаторыя рэцэнзенты выказалі асцярогі, у тым ліку дыджэй і крытык Чарлі Джылет, які лічыў, што некаторыя песні гучаць як дрэнныя імітацыі Боба Дылана ў суправаджэнні духавой секцыі. Гэры Бушэл быў больш крытычны ў сваёй рэцэнзіі ў часопісе Sounds, паставіўшы альбому дзве зоркі з пяці, сцвярджаючы, што the Clash «вярнуліся» да «вобразаў злачынцаў» у стылі Rolling Stones і «старых рок-клішэ».
У канцы 1980 года альбом «London Calling» быў прызнаны найлепшым альбомам года па выніках штогадовага апытання амерыканскіх крытыкаў Pazz & Jop, якое публікуецца выданнем The Village Voice. Роберт Крыстгаў, стваральнік і кіраўнік апытання, таксама назваў яго найлепшым альбомам 1980-х гадоў у сваім эсэ і напісаў: «Ён выклікаў такую неадкладнасць, жыццёвую сілу і амбіцыі (гэты кавер на песню Элвіса П.!), якія перасілілі песімізм яго левага светапогляду».
Пераацэнка і спадчына З тых часоў «London Calling» лічыцца многімі крытыкамі адным з найвялікшых рок-альбомаў усіх часоў, у тым ліку Стывенам Томасам Эрльюінам з AllMusic, які сказаў, што ён гучыць больш мэтанакіравана, чым «большасць альбомаў, не кажучы ўжо пра падвойныя альбомы». «Гэты эпічны падвойны альбом, ад культавай вокладкі да дзіка эклектычнага спалучэння стыляў, безумоўна, з’яўляецца квінтэсенцыяй рок-альбома», — напісаў журналіст BBC Music Марк Сазерленд. У сваім дапаможніку «Кіраўніцтва па запісах: 80-я» (1990) музычны журналіст Роберт Крыстгаў назваў яго найлепшым падвойным альбомам з часоў альбома Rolling Stones «Exile on Main St.» (1972) і сказаў, што ён пашырыў, а не пашкодзіў драйвовае гітарнае гучанне The Clash у «цёплай, злоснай і ўдумлівай, упэўненай, меладычнай і хард-рокавай» дэманстрацыі іх музычных здольнасцей. Паводле слоў англійскага музычнага пісьменніка Дэйва Томпсана, альбом London Calling зрабіў The Clash больш чым «простым панк-гуртом» з «магутным» альбомам неўратычнага пост-панку, нягледзячы на сумесь разрозненых і часам незвязаных музычных уплываў. Дон Макліз з Chicago Sun-Times лічыў яго найлепшым альбомам для сябе і «зорным часам панка», бо ў ім гурт пашырыў сваю мастацкасць, не парушаючы сваёй першапачатковай энергіі і непасрэднасці. Крытык PopMatters Сэл Чолфі назваў яго «вялікай, гучнай, прыгожай калекцыяй болю, гневу, неспакойных думак і, перш за ўсё, надзеі», якая дагэтуль гучыць «актуальна і ярка». У рэцэнзіі на перавыданне да 25-годдзя альбома Uncut напісаў, што песні і персанажы ў тэкстах песень перасякаюцца адзін з адным дзякуючы выключнай паслядоўнасці ў альбоме, дадаўшы, што бонусны дыск «The Vanilla Tapes» узмацніў тое, што ўжо было «шэдэўрам».
Выданне да 25-годдзя
У 2004 годзе выйшла юбілейнае выданне «Legacy Edition», прысвечанае 25-годдзю альбома, з бонусным CD і DVD у дыгіпак-упакоўцы. На бонусным CD ёсць альбом The Vanilla Tapes, які змяшчае дэма-запісы, зробленыя гуртом у сярэдзіне 1979 года.Gilbert, Pat. "The 'Vanilla Tapes'". London Calling: 25th Anniversary Legacy Edition (CD liner notes). September 2004. DVD уключае фільм Дона Летса «The Last Testament — The Making of London Calling», а таксама раней не бачаныя відэаматэрыялы і музычныя кліпы. У 2010 годзе выйшаў лімітаваны тыраж LP у фармаце picture disc.
Выданне атрымала шырокае прызнанне крытыкаў. На Metacritic, які прысвойвае нармалізаваны рэйтынг, на падставе 12 водгукаў альбом мае сярэдні бал 100 са 100. Часопіс PopMatters назваў яго «адным з найлепшых перавыданняў класікі», а часопіс Paste сказаў: «Epic/Legacy перасягнуў сам сябе». Аднак Blender парэкамендаваў спажыўцам выбраць арыгінальнае выданне, сцвярджаючы, што «дэма-версіі… гучаць як няўмелы кавер-гурт на Clash, які рэпетуе ў шкарпэтцы».
Спіс трэкаў Увесь вядучы вакал — Джо Страмер, калі не пазначана іншае.
Персанал
The Clash
Джо Страмер — вядучы і бэк-вакал, рытм-гітара, фартэпіяна Мік Джонс — сола-гітара, вядучы і бэк-вакал, фартэпіяна, губны гармонік Пол Сіманон — бас-гітара, бэк-вакал, вядучы вакал у песні «The Guns of Brixton» Топер Хедан — барабаны, перкусія
Дадатковыя музыкі
Мікі Галлахер — арган
The Irish Horns
Рэй Бевіс — тэнар-саксафон Джон Эрл — тэнар-саксафон і барытон-саксафон Крыс Гаўэр — трамбон Дзік Хансан — труба, флюгельгорн
Вытворчасць
Гай Стывенс — прадзюсар Біл Прайс — галоўны інжынер Джэры Грын — другі інжынер Рэй Лоўры — дызайн Пені Сміт — фатаграфія
Крыніцы
Бібліяграфія
Дадатковае чытанне
«London Calling» By The Clash Mix Magazine, 2000 — Падрабязны артыкул з апісаннем абсталявання і працэдуры гуказапісу ад Біла Прайса, інжынера, які працаваў над альбомам.
Спасылкі
Wrong 'Em Boyo at The Stagger Lee Project
Катэгорыя:Альбомы 1979 года Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі