Muelleries capillaris — від круглых чарвей сямейства . З’яўляецца адной з найбольш эканамічна важных нематод дробных жвачных. Нягледзячы на тое, што паразіт звычайна не з’яўляецца патагенным для авечак, у коз ён выклікае . Авечкі і козы звычайна заражаюцца пасля выпадковага праглынання заражаных M. capillaris слімакоў або смаўжоў, і паразіт вырабляе яйцы ў лёгкіх свайго гаспадара, што ў сур’ёзных выпадках выклікае небяспечную для жыцця бронхапнеўманію.
Гаспадары
Паразітуе на і , а таксама на дзікіх , у тым ліку на , , , .
Распаўсюджанне Распаўсюджанне M. capillaris вызначаецца геаграфічным размяшчэннем прамежкавых гаспадароў слімакоў і смаўжоў, якія паразіт выкарыстоўвае ў сваім жыццёвым цыкле. Натуральным прамежкавым гаспадаром M. capillaris з’яўляецца від наземных слімакоў, якія адносяцца да роду , а маладняк слімакоў віду найбольш успрымальны да паразітарнай інфекцыі. Упершыню гэтых слімакоў вылучылі і ахарактарызавалі ў пустыні Негеў у Ізраілі. Аднак слімакі многіх іншых родаў могуць быць заражаныя M. capillaris, у тым ліку такіх, як: , , , і . Некалькі родаў смаўжоў, такіх як і , таксама могуць служыць прамежкавымі гаспадарамі. Паколькі існуе шмат прамежкавых гаспадароў, M. capillaris сустракаецца ва ўсім свеце. У раёнах з умераным кліматам заражаныя амаль усе авечкі.
Жыццёвы цыкл Гэты паразіт выкарыстоўвае двух гаспадароў, каб завяршыць свой жыццёвы цыкл. Спачатку паразіт заражае прамежкавага гаспадара слімака або смаўжа. У далейшым слімак або смоўж праглынаюцца авечкай або казой падчас выпасу. Лічынкі мігруюць у лёгкія па лімфатычнай сістэме і пранікаюць у альвеолы або бранхіёлы. У альвеолах лічынкі спеюць да дарослай стадыі, і дарослыя асобіны адкладаюць яйцы ў лёгачнай тканцы. Яйцы хутка вылупляюцца, і лічынкі выкашліваюцца або праглынаюцца. Лічынкі выводзяцца ў навакольнае асяроддзе з макротай або калам. Яны паўторна заражаюць слімака або смаўжа, каб завяршыць жыццёвы цыкл.
Заанозны патэнцыял M. capillaris не перадаецца чалавеку.
Клінічныя прыкметы M. capillaris менш патагенны для авечак, таму што звычайна паражае толькі субплевральную прастору, што прыводзіць да меншай колькасці паталогіі. Аднак у коз можа назірацца кашаль, пнеўманія, страта вагі, зніжэнне набору вагі і млявасць. Больш сур’ёзныя інфекцыі здараюцца рэдка, таму што жвачныя жывёлы павінны праглынуць вялікую колькасць слімакоў або смаўжоў, каб узнікла вялікая інвазія, але сур’ёзныя інфекцыі прыводзяць да бронхапнеўманіі і ў канчатковым выніку да смерці жывёлы.
Дыягностыка
Лічынка першай стадыі (L1) можа быць выяўлена ва ўзорах кала метадам Бэрмана-Ветцэля.
У мёртвых жывёл 2-сантыметровыя вузельчыкі ў лёгкіх назіраюцца пры ўскрыціі; яны могуць быць запоўненыя белым гноем. Патолагаанатамічны аналіз таксама можа выявіць невялікіх, белых, ніткападобных чарвякоў менш за 3 см у даўжыню ў лёгачнай тканцы.
Лячэнне і прафілактыка Лячэнне авечак звычайна не патрабуецца, таму што яны звычайна не паражаюцца інфекцыяй. Івермекцін і бензімідазол можна выкарыстоўваць для знішчэння дарослых глістоў у коз. Штодзённыя дозы фенбендазолу або альбендазолу на працягу 1-2 тыдняў знішчаць усе жыццёвыя стадыі ў коз.
Прафілактыка і барацьба з M. capillaris складаныя, таму што прамежкавыя гаспадары слімакі і смаўжы знаходзяцца практычна ўсюды, і паразіт можа выжываць у прамежкавым гаспадары гадамі. Тым не менш, эфектыўны дрэнаж пашы і выкарыстанне хімікатаў можа паменшыць папуляцыю слімакоў і смаўжоў.
Крыніцы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1889 годзе Катэгорыя:Паразіты млекакормячых Катэгорыя:Рабдытыды