Фуляр ( ад — «таптаць, валяць») — лёгкая і мяккая першапачаткова шаўковая, пазней таксама ваўняная і баваўняная тканіна. Фуляр выпускаўся аднатонным або з арнаментам, звычайна раслінным або геаметрычным. Яго выкарыстоўвалі для шыцця жаночых сукенак, хустак, насовак, у сувязі з чым фулярамі сталі называць таксама галаўныя, шыйныя і насавыя хусткі з гэтай тканіны. У Вялікім тлумачальным слоўніку рускай мовы слова «фуляр» у значэнні «хустка» пазначана як састарэлаеБольшой толковый словарь.
Фуляр выраблялі з някручаных шаўковых нітак рознага перапляцення самых розных сартоў. Самы тонкі фуляр называўся «луізін», гатунак «алаталоза» прызначаўся выключна для пашыву шыйных хустак. У XIX стагоддзі на піку захапленні творчасцю Джорджа Байрана і Вальтэра Скота, якія звярталіся да вобразаў з шатландскіх легенд, самым папулярным геаметрычным арнаментам фуляра была клетка з алюзіяй на кілты з . Насоўкі па прамым прызначэнні ў Расіі пачалі выкарыстоўваць публічна з канца 1830 гадоў, і з гэтага часу ў моду ўвайшлі вялікія мужчынскія насоўкі, якія належала насіць прыкметна, каб фуляр тырчаў з кішэні. Мода на стракатыя фуляры прайшла пасля 1856 года, іх змянілі белы батыст або тонкае палатно.
У рамане «» Ф. М. Дастаеўскага ў руках боўтаецца худы вузельчык са старога, палінялаго фуляра, а фуляравая хустачка накінутая на галаву дзяўчыны ў старэнькай, але прыстойнай цёмнай мантыльцы, якая праходзіць міма Рагожына. У рамане «» І. С. Тургенева ў з тармаламы, падпяразаны фулярам з’яўляецца стары пракурор, а ў рамане «» новым жоўтым фулярам памахвае Васіль Іванавіч Базараў. У аповесцях і апавяданнях А. М. Талстога фуляр сустракаецца неаднаразова: у «Прагулцы» Якаў Іванавіч для гульні ў завязвае сабе карычневым фулярам вочы, у «Старой вежы» Лапцеў, які смяецца, выцірае вочы чырвоным фулярам, а ў «Спаборніку» госць працірае фулярам акуляры.
Літаратура
Андреева Р. П. Фуляр // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 366. — ISBN 5-86617-030-2.
Катэгорыя:Хусткі Катэгорыя:Шаўковыя тканіны