Ветравое шкло, або лабавое шкло — кузаўны элемент, выкананы са шкла, які ўстанаўліваецца ў пярэдні аконны праём транспартнага сродку для аховы кіроўцы і пасажыраў ад атмасферных ападкаў, сустрэчнага патоку паветра, дробнага дарожнага смецця і г. д. Апрача таго, ветравое шкло — элемент, які ўносіць значны ўклад у фармаванне аэрадынамічных характэрыстык аўтамабіля, а канструкцыя праёма робіць вялікі ўплыў на жорсткасць кузава аўтамабіля ў цэлым.
Гісторыя Тут разглядаецца эвалюцыя ветравога шкла на легкавых аўтамабілях агульнага прызначэння. Варта ўлічваць, што на грузавых аўтамабілях яно ішло павальней, а многія мадэлі адкрытых спартыўных аўтамабіляў і ў 1970-я выкарыстоўвалі замест ветравога шкла просты шкляны шчыток.
Ранні перыяд
Самым першым варыянтам ветравой шыбы быў круглы празрысты шчыток, замацаваны на рулявой калонцы. Практычная абарона кіроўцы была блізкая да сімвалічнай, тым не менш яго наяўнасць ужо дазволіла зрабіць кіраванне аўтамабілем больш камфортным і бяспечным.
Ужо ў пачатку XX стагоддзя многія мадэлі аўтамабіляў мелі ветравую шыба, вырабленую з таго ж матэрыялу, што і звычайнае аконнае. Пазней яе сталі вырабляць з загартаванага шкла, што істотна падвысіла бяспеку. Аднак загартаванае шкло разбураецца на аскепкі нават пры слабым удары, таму для ветравой шыбы такая тэхналогія была прыдатная толькі часткова.
На адкрытых кузавах ветравую шыбу выконвалі складным цалкам або з двух частак, а на закрытых яно звычайна было падвешанае на верхніх завесах і магло адкідвацца вонкі для паляпшэння вентыляцыі салона (менавіта таму восі шклоачышчальнікаў былі размешчаны зверху ад аконнага праёму). Такая канструкцыя ўжывалася да сярэдзіны 1930-х гадоў, змены закранулі толькі форму шыбы. Акрамя таго, яго сталі рабіць толькі суцэльным, без падзелу на дзве часткі і фортачак. У 1920-я гады з'яўляюцца шклоачышчальнікі з электрычным, механічным (ручным або ад вала рухавіка) ці пнеўматычным (ад разрэджвання ва ўпускным калектары рухавіка) прывадам.
Некаторыя мадэлі адкрытых аўтамабіляў (гэтак званыя «dual-cowl phaeton» з двума асобнымі пасажырскімі аддзяленнямі) мелі дзве асобныя ветравыя шыбы, для пярэдняга і задняга пасажырскіх аддзяленняў адпаведна. Верагодна, апошнім аўтамабілем такога тыпу быў Chrysler Imperial Parade Phaeton, выраблены ў ЗША ў 1952 годзе.
Яшчэ ў 1920-х з'явілася «бяспечная» ветравая шыба, вырабленая па тэхналогіі «трыплекс» — з двух слаёў шкла і пракладзенага паміж імі слоя плёнкі. Першая падобная шыба была ўстаноўлена на Ford T мадэлі 1919 года. Такая шыба пры ўдары не разбівалася на аскепкі, як звычайная, і не разбуралася на дробныя часткі, як загартаванае, а трэскалася, застаючыся на плёнцы. Плёнка на першых узорах трохслойнага шкла хутка жаўцела, але пры аварыі такая ветравая шыба была нашмат бяспечней, чым загартаванае.
V-падобная ветравая шыба Ужо да сярэдзіны 1930-х гадоў развіццё аўтамабільнага дызайну справакавала важныя змены ў канструкцыі ветравой шыбы. У выніку папулярызацыі работ шэрагу даследчыкаў, галоўным чынам, немца () і венгра ()Часопіс «Техника-Молодёжи», № 3 за 1979 год. у галіне аэрадынамікі аўтамабіля, формы кузава пачалі праектаваць з улікам патрабаванняў аэрадынамікі. Такім чынам, суцэльная плоская ветравая шыба, усталяваная вертыкальна або пад невялікім вуглом, ужо не адпавядала агульным дызайнерскім тэндэнцыям.
Аднак тэхналогіі масавай вытворчасці гнутага шкла яшчэ не існавала. Выхадам стала V-падобная ветравая шыба, якое добра ўпісалася ў геаметрыю кузаваў аўтамабіляў другой паловы 1930-х гадоў. Падзел шкла на дзве, злучаныя перагародкай з ушчыльняльнікам, часткі, якія знаходзяцца пад некаторым вуглом адна ад адной, прымусіла вытворцаў устанаўліваць два шклоачышчальніка, так як адзін не мог чысціць абедзве паловы V-падобная ветравыя шыбы(хоць шклоачышчальнік з боку пасажыра пэўны час быў опцыяй, даступнай за дадатковую аплату).
Адным з першых прыкладаў прымянення такога рашэння была мадэль Chrysler Airflow, створаная ў выніку працяглых даследаванняў у кірунку, зададзеным больш раннімі работамі П. ЯраяЧасопіс «Техника-Молодёжи», № 4 за 1979 год.. Цікава, што кузаў гэтага аўтамабіля сучаснымі даследчыкамі класіфікуецца як «ілжываабцякальны», так як рэальнае памяншэнне супраціўлення паветра не перавышала 25%.
V-падобную ветравую шыбу сталі размяшчаць пад некаторым вуглом да вертыкалі (першапачаткова ён быў невялікі і складаў каля 20-35°), што дазволіла не толькі палепшыць знешняе ўспрыманне аўтамабіля, зрабіць яго візуальна больш дынамічным, — але і на практыцы некалькі палепшыць абцякальнасць кузава.
З меркаванняў бяспекі ў гэтыя гады адбываецца адмова ад складной і адкідной ветравой шыбы. Вентыляцыя салона пачала ажыццяўляцца праз паваротныя фортачкі, якія з'явіліся ў шкленні бакавых дзвярэй. Цяпер ветравая шыба на ўсіх тыпах кузаваў пачалі ўстанаўліваць у аконны праём пры дапамозе гумовага ўшчыльняльніка. Пры моцным удары галавы кіроўцы або пасажыра аб такую шыбу, яно цалкам вылятала з праёму. Машыны з нерухома зафіксаванай у праёме ветравой шыбе часта можна было адрозніць па ніжняму размяшчэнню восяў шклоачышчальнікаў, — раней іх даводзілася размяшчаць зверху, каб яны адкідваліся разам з шыбай.
Гэтыя канструктыўныя новаўвядзенні сталі агульнапрынятымі на працягу другой паловы 1930-х — 1940-х гадоў. Адзінымі выключэннямі былі некаторыя адкрытыя аўтамабілі, напрыклад, ваенны Willys MB (1941), які меў адкідную ветравую шыбу ў лёгкай рамцы.
У гэтыя гады канструктары робяць першыя спробы паляпшэння агляду кіроўцы за кошт стварэння панарамнай шыбы, паляпшаючы пры гэтым аэрадынамічныя ўласцівасці аўтамабіля, а ў большай ступені — надаць яму больш абцякальны знешні выгляд.
Так як тэхналогія вытворчасці гнутага шкла такога памеру па-ранейшаму адсутнічала, ветравую шыбу збіралі з некалькіх плоскіх меншага памеру, падзеленых стойкамі (на мал. злева).
Пасля вайны форма кузаваў аўтамабіляў стала хутка мяняцца, аднак, шыба па-ранейшаму заставалася V-падобным. На мяжы 1940-х і 50-х гадоў адбыўся перагляд прапорцый кузаваў легкавых аўтамабіляў: вышыня бартоў кузава знізілася, а плошча шклення вырасла, дзякуючы чаму вырасла і плошча ветравой шыбы (на мал. справа).
Гнутая ветравая шыба
Падвышаныя патрабаванні да аптычнай якасці ветравой шыбы доўга не дазвалялі вырабляць яе загнутым, хоць заднюю шыбу рабілі выгнутым ужо доволі працяглы час. На аўтамабіль ГАЗ-20, засвоены ў вытворчасці ў 1946 годзе, устанаўлівалі гнутую заднюю шыбу. У дадзеным выпадку яго прымяненне аказалася не вельмі ўдалым — шыба была невялікім па памеры, да таго ж брак пры вытворчасці быў нярэдкай з'явайСайт аўтамабіля ГАЗ-20., а з-за недасканалай тэхналогіі вытворчасці шыба не мела неабходных аптычных уласцівасцяў — прамыя рэйкі праз яго выглядалі моцна выгнутымі.Тэст-драйв ГАЗ-20 «Перамога», праведзены часопісам «Science and mechanics» (ЗША) у 1956 годзе. Загнутым была і задняя шыба аўтамабіля ЗІМ (1949), прычым да гэтага часу ўдалося вырашыць тэхналагічныя праблемы, а памер шыбы быў значна павялічаны ў параўнанні з ГАЗ -20 «Перамогай». Ветравая шыба на гэтых аўтамабілях заставалася V-падобнай з двух плоскіх палоў.
Першая гнутая ветравая шыба на серыйным аўтамабілі з'явілася ў 1934 годзе на самых дарагіх варыянтах лінейкі мадэляў Chrysler Airflow, аднак распаўсюджвання не атрымала. На масавых мадэлях гнутая ветравая шыба стала з'яўляцца толькі ў пачатку 1950-х гадоў. Безумоўна, яно лепш, чым V-падобнае, ўпісваліся ў геаметрыю кузаваў аўтамабіляў гэтых гадоў. Між тым з практычнага пункту гледжання яны мелі нямала недахопаў — горш ачышчаліся шклоачышчальнікам, былі складаней і даражэй ў вытворчасці, блікавалі на сонцы. Акрамя таго, тэхналогіі вырабу гнутага шкла тыпу «трыплекс» некаторы час не існавала, а пасля яе з'яўлення іх кошт быў значна вышэй, таму першапачаткова гнутае шкло вымушана рабілі загартаваным. У ЗША гнутае трохслойнае шкло пачалі вырабляць яшчэ ў 50-я, але ў Еўропе, а таксама ў СССР, іх шырокае ужыванне пачынаецца толькі з сямідзесятых гадоў.
Першапачаткова гнутую ветравую шыбу рабілі з двух палоў, накшталт V-падобнай. На аўтамабілях Cadillac такая шыба з'явіліся яшчэ ў 1948 мадэльным годзе. Некалькі пазней гнутая ветравая шыба з'явіліся на аўтамабілях астатніх амерыканскіх вытворцаў. Загнутым пачынаюць вырабляць і заднюю шыбу. З'яўляцца шклоамывальнікі з ручным, вакуумным або электрычным прывадам, спачатку — як опцыя.
Пазней канструкцыя гнутай ветравой шыбы пачынае распаўсюджваюцца па ўсім свеце. Першыя гнутая ветравая шыба ў СССР пачала ўстанаўлівацца на Масквіч-402 і ГАЗ-21 (1956 год).
Плошча ветравой шыбы, як і шклення наогул, бесперапынна павялічвалася на працягу наступнага дзесяцігоддзя, як за кошт павелічэння яго вышыні і выгібу, так і за кошт большага нахілу, што дазволіла істотна палепшыць агляднасць і, адпаведна, актыўную бяспеку аўтамабіля. Павялічаная плошча шклення прывяла да таго, што салон аўтамабіля стаў больш прыкметны для вонкавага назіральніка, — гэта стварыла неабходнасць больш дбайнай прапрацоўкі яго стылістыкі, прывядзення яе ў адпаведнасць з кузавам. У прыватнасці, у 1950-х гадах сталі папулярныя салоны, па колеры аддзелкі адпаведныя кузаву, альбо, наадварот, якія ўтвараюць з ім спецыяльна падабранае прыемнае кантраснае спалучэнне. Да гэтага дадаліся найноўшыя распрацоўкі ў галіне штучных матэрыялаў — пластычных мас, скурамітаў, тканіны з люрэксам, і гэтак далей.
Панарамная ветравая шыба
Найвышэйшым пунктам развіцця тэхналогій 1950-х гадоў у галіне вытворчасці аўтамабільнага шкла было панарамнае ветравая (а пазней і задняя) шыба. На аўтамабілі Cadillac Eldorado у 1953 годзе з'явілася панарамная ветравая шыба, вуглы якой былі заведзены на бакавыя панэлі кузава. Тым не менш, у 1954 годзе такую канструкцыю ветравой шыбы мелі ўжо ўсе мадэлі «Кадылак». А ў 1955 г. да іх далучылася большасць амерыканскіх аўтавытворцаў. Заднюю шыбу таксама пачынаюць вырабляць панарамный, спачатку — з трох частак.
Пікам развіцця канструкцыі панарамнай шыбы сталі 1958 і 1959 мадэльны гады. У гэты перыяд з'явілася ветравая шыба са стойкамі з адваротным нахілам. «Мэрк'юры» прапаноўваў аўтамабілі з ветравой шыбай выгнутым ў верхняй частцы, дзякуючы чаму яно заходзіла на дах. У гэтыя ж гады ў ЗША шырокае распаўсюджванне атрымала таніраванае кузаўное шкло і ветравая шыба са святлафільтрам. Пачало вырабляцца гэтак званае атэрмальнае шкло, то бок, шыба, якая не прапускае цяпло ў салон аўтамабіля і не дае яму награвацца ад сонечных прамянёў.
Самым экстрэмальным варыянтам шклення на серыйным аўтамабілі ў тыя гады сталі, бадай, аўтамабілі марак «Кадылак» і «Б'юік» 1959 мадэльнага года ў кузаве «чатырохдзверны хардтоп»: яны мелі не толькі велізарную панарамную ветравую шыбу з адваротным нахілам стоек, але і вельмі шырокую задню панарамную шыбу тыпу «Vista», да таго ж — досыць плоскую панэль даху, якая абапіралася на вельмі лёгкія стойкі. Знешні выгляд быў цудоўным, аднак, такая канструкцыя даху апынулася небяспечнай пры перакульванні аўтамабіля, і ўжо праз год была знятая з вытворчасці.
Амерыканскія канцэпт-кары тых гадоў мелі яшчэ большае па плошчы панарамную ветравую шыбу, напрыклад, на праекце атамнага аўтамабіля Ford Nucleon. Суцэльная панарамная ветравая шыба павінна была заходзіць далёка на бакавыя панэлі кузава. Іншыя канцэпт-кары прадугледжвалі нават замену кабіны са шкленнем на цалкам зашклёную капсулу самалётнага тыпу, або нават две паасобных капсулы (для правай і левай палоў салона адпаведна), але на практыцы такая канструкцыя не ўжывалася.
У Еўропе, аднак, да новай канструкцыі паставіліся больш стрымана, тым больш, што тэхнічны ўзровень Еўропы адставаў ад паўночнаамерыканскага, і на многіх аўтамабілях у тыя гады яшчэ ўстанаўлівалі плоскую V-падобную шыбу (у тым ліку на савецкіх ГАЗ-М-20 і ЗІМе), або плоскае суцэльнае. На больш сучасных аўтамабілях, напрыклад, ГАЗ-21, BMW 501 ўстанаўлівалі гнутую ветравую шыбу, але шыба канструкцыі новага тыпу не атрымала распаўсюджвання. У выніку, толькі некаторыя аўтавытворцы выпусцілі асобныя мадэлі аўтамабіляў з панарамнай ветравой шыбай.