Traktuje z uprzejmością generała, który stanął u niego na kwaterze, ale gdy ten podnosi głos, odpowiada równie ostrym tonem. Zwraca generałowi uwagę, że gdy chodzi o honor dobro duszy i dar boski, nikt nie jest ważniejszy.
Calderón czyni głównym tematem utworu nadużycie władzy ze strony możnych, w tym przypadku przez wojsko, i gwałt dokonany na wieśniaczce. Cierpiący ojciec ofiary zostaje sędzią mającym wydać wyrok we własnej sprawie. Przezwyciężając pragnienie zemsty, odkłada szpadę, a ujmuje laskę alkada i sądzi kapitana. Nie jest już znieważonym wieśniakiem, ale wykonawcą prawa i przedstawicielem cierpiącego od nadużyć wojska chłopstwa. Król sankcjonuje wydany przez Crespa wyrok.
Efekt dramatyczny sztuka zawdzięcza rygorowi technicznemu i jedności jaką Calderón nadaje swoim sztukom. Autor przeciwstawia miasto (z domem Crespa pośrodku) – naturze (wyobrażonej przez las, w którym dokonuje się gwałt na Izabeli); wieśniaka Crespa – generałowi don Lopemu;